..to taka straszna trwoga" śpiewał Ryszard III Waza. I miał trochę racji, nawet trochę bardzo.
Czuję się samotna i jest mi z tym źle. Dawno się z nikim nie spotkałam, dawno nikt nie dał mi powodu by czuć się atrakcyjną. Jestem jak te kwiatki na parapecie co od dwóch tygodni suche stoją - tylko ja dłużej stoję. Z jednej strony pragnę towarzystwa, z drugiej zaś, nie jestem w stanie za długo wytrzymać. U koleżanki więcej gadałam do psa niż do ludzi (beka xD). No i właśnie. Tak podczas jednej z samotnych i deszczowych nocy wyciągnęłam telefon i odblokowałam chłopaka z którym spotkałam się RAZ, DWA lata temu. Nawet się nie całowaliśmy ani nic. Chciał tylko u mnie pomieszkać. Ale jakoś fajnie mi się z nim rozmawiało i teraz mi się tak przypomniał. Podobał mi się. Ja jemu tak średnio bo dalej jestem #teamczipsy ale to też już coraz rzadziej. Ładny jest, ma ładne łapki i brodę i miłą fizjonomię, ale niestety jest wolnym duchem, dużo podróżuje i szuka swojego miejsca na ziemi. Może teraz jakbyśmy się spotkali to po prostu uderzyłabym z nim w ślinę (pewnie nie ale w mojej głowie jestem na to wystarczająco odważna). Nie wykorzystałam jego wizerunku w celach erotycznych - broń Boże. Po prostu patrzyłam na niego, a łzy leciały mi na poduszkę - typowy czwartek w harlekinie. Niby jest mi dobrze, ale trochę mi jest źle. Teraz na pewno wyglądam trochę lepiej - ładnie się umiem pomalować, czasem uda mi się kupić coś, w czym wyglądam dobrze ale wciąż do Blake Lively albo do Eda Sheraana mi daleko (do Eda bliżej).
No właśnie. Przyjęli do nas do roboty jakiegoś dziada(średni 4/10 typowy informatyk). Dziś jak byłam w pracy i jurnym krokiem zmierzałam do pracowniczej kuchni po napoje, kanapki i cukierki to przyczaiłam go że mi się przygląda. Albo jestem taka hot czika (nie cziken) albo kojarzy mnie z jakiegoś forum dla wędkarzy. No nie wiem. Czasem wyglądam dobrze i to przyciąga te osoby, które akurat w moje dekorum nie wpadają. Taki paradoks - za piękna dla brzydkich, za brzydka dla pięknych. Jak żyć, drogie Bravo?
No właśnie. Jest mi tak źle a mam w sobie tyle miłości do oddania. Za ochłap człowieczeństwa i akceptacji dam wszystko. Boże, choć chwilę ciepła i czułości. Chwilę. Nie wiem czym sobie zasłużyłam na tę samotność? Za co to więzienie?
Wiadomo - lepiej nie mieć loszka niż tkwić w jakimś toksycznym związku ale jak mogę, mając 24 (niestety niedługo) lata umieć obsługiwać mężczyznę a co dopiero ludzi nie mając z nimi kontaktu? Jestem jak wilk z lasu.
Sam sobie sterem, wędkarzem i rybą.
