Bitwa Warszawska

Nie lubię filmów historycznych, nie lubię filmów biograficznych (chyba że mówimy o gwiazdach Rocka), a szczególnie tych o papieżu, choć był spoko. Nie dość, że widzimy w nich ludzi, których kojarzymy, że "to ten z Klanu co kiedyś ukradł batona", czy "To ta suka co zdradziła Andrzeja" to na dodatek dialogi, fabuła i cała ta otoczka "rodem z Hollywood" przesiąknięta jest polskim smrodkiem. Powoduje to jednego wielkiego hefta miedzy popcornem, colą i komentarzami "ja pierdolę".

Akcja filmu zaczyna się w Warszawie w przedpotopowym klubie Gogo. Śliczna i urocza Natasza Urbańska gra miłą i filigranową tancerkę Olę, która związana jest z polskim Orlando Bloomem czyli Borysem Szycem, który jak się okazuje w filmie jest tylko zwykłym żołnierzem. Sama jakość obrazu w pierwszych scenach i ich charakter jestem skłonna porównać do reklamy "Szpilki, makijaż, wszystko na tip-top, i dzień jest nasz!". Jeden wielki Facepalm. Podczas erotycznego tańca "Janko" oświadcza się, bo wojenka wzywa. Ni to romantyczne, ni wzruszające, to tak jakby zapytał czy robiła dzisiaj kupę. Potem szybki ślub w Las Vegas, czy po prostu na Pradze, i możemy ruszać w Big War Trip. (Wprost z kościoła, bez żadnego macanka czy zaliczenia najważniejszej bazy.) Ale hmmm... na jednego, nic nie znaczącego się żołnierza czeka cały pułk/oddział/jednostka? No tak, główni bohaterowie rozdają karty. Potem standard- Olę ktoś podrywa, a ona wraz z wiernymi koleżankami opija kolesia i cieszy banana na kolejnych "performansach artystycznych".

Mija czas, kilka osób zdążyło wyjść do kibla i wrócić. Szyc został skazany na śmierć, ale jako główny bohater jakoś się wymigał. Ola myśli, że on nie żyje, i idzie do wojska za sanitariuszkę. Jakoś się tam akcja przeplata i toczy jak kulka. Czasem walną niezbyt śmiesznym żartem jak "Takie strzelanie to do dupy" czy "Wódka nie plami munduru i honoru". Przychodzi czas na scenę tytułową, która zajęła z 10-15 minut. Powolne opadanie prochu, kawałków ziemi i martwych ciał żołnierzy, a szczególnie Łukasza Garlickiego (cyt.:"Lubiłam księdza z Brzyduli". To ja się pytam za co? Bo twarzy jakoś przyjemnej nie miał). Walka na śmierć i życie, walka o Polskę, o Warszawę, walka patriotów przeciw socjalistycznym zapędom; giną ludzie, kobiety, dzieci, mężczyźni, niewinne istoty naznaczone są brzemieniem walki o niepodległą Polskę i ciężarem odpowiedzialności za jej losy, cierpią gwałcone kobiety, ale Natasza Urbańska ma zawsze idealną fryzurę, makijaż, a na dodatek jako jedyna przeżywa w okopach. Jak to w filmach, zawsze jest mały Hepi Ęnd. Urbańska słyszy głosy w swojej głowie i znajduje ukochanego na sali szpitalnej. Forever and ever together. Amen.

Smaczku dodały sceny:
a)przed wojskiem jechała "mini orkiestra" zagrzewająca do walki, ale nie wiem czemu słyszałam bębny, a na przyczepie nie było żadnego bębna.
b) Jedyna osoba, która przeżyła walkę w okopach to Urbańska.
c) Ujęcia powoli opadającego prochu rodem z Hollywood
d) Opicie jakiegoś generała szampanem i spirytem
e) Szyc dostał w klejnoty rodowe, ale potem na konia mógł usiąść
f) Nawet na froncie Urbańska ma śnieżnobiały uśmiech
g) Ujęcia nóg koni (komputerowe, bo Photoshopa mieli tylko na kalkulatorze), co się ma nijak do walki
h) Sztuczne wąsy Piłsudskiego i Stalina.

Co do przekazania historii nie mam zastrzeżeń, ale gdyby tak wyciąć cały wątek Urbańskiej... świat byłby zbyt idealny. Hoffman robił kiedyś lepsze filmy ( i dziadzieje na starość).