Poimprezowe smuteczki

Oblewamy maturę. Jest 5:33. (piszę to dla siebie, żeby pamiętać, że była taka godzina, jak zaczynałam pisać i płakać). Wszyscy śpią. Fajne są takie imprezy. Zwłaszcza u mnie. Nikt nie płacze, wszyscy się dobrze bawią, dużo śpiewają, nie ma bójek, jest mało zdjęć. Wiadomo im mniej zdjęć tym lepsza impreza. Wiadomo też, że nie ma imprezy bez ofiary np.: poparzenie, rzyganie, krew. Ale to znaczy że było spoko. Teraz jest najlepiej. Słońce wschodzi, wódka się kończy i wszyscy śpią. Pojedyncze jednostki wracają z imprez do domu, chwiejąc się niemiłosiernie. W takich chwilach, bo przecież nie będę spała, nachodzą mnie różnego rodzaje refluksje (błąd celowy).

Zawsze robią się grupki. Mniejsze, większe, pary, indywidua. Czy by było 100 czy 5 osób - zawsze. Nie po to imprezujemy razem, by siedzieć w osobnych pokojach, a jak jedna grupa przychodzi, to inna wychodzi. Najbardziej mnie chyba boli, jak są pary. Nie potrafię im spojrzeć na twarze, bo tak mi głupio, że mogłam im przerwać coś "ważnego", że może w tej chwili mieli się pocałować, że jeżu, mogli uprawiać właśnie seks, a ja im wchodzę, tak bezczelnie, i się pytam, czy mogę sobie sprawdzić autobusy do dworca. Teraz też mi głupio, bo siedzę przy tym kompie, jak głupia jakaś, a poszłabym na balkon zapalić czy popłakać, ale nie, bo w pokoju z balkonem są oni i mi głupio, że im zakłócam prywatność, choć to moje mieszkanie (!!!). Borze. A może ja też chciałbym tak teraz zadzwonić do kochanka, że "O-borze, Andrzej, tak Cię kocham misiu". I nie certolić się, tylko wyjść na ten jebany balkon, zapalić i powiedzieć "Tęskno mi Panie" do tego jebanego świata, i stać na tym zimnie, czuć dreszcze na ciele, ale czuć, i mieć świadomość, że ktoś jest tu przy mnie, bądź rozumie mój ból. Bo być może, ja też chciałabym kogoś przytulić i nie mówię tu o napalonych laskach co mnie macają cały wieczór licząc na przygody, bo tego akurat nie potrzebuję. Może ja też chciałabym pogadać, pośmiać się, spojrzeć w oczy, poflirtować. A tu taki huj.

Chciałabym mieć świadomość, że jest ktoś w świecie, co też tak stoi na tym balkonie, akurat teraz, drży z zimna, leniwie zaciąga się papierosem i myśli to samo co ja. Że też by chciał, ale tak obok, a nie obojętnie jak turyści. Bo w sumie, lepiej się stoi we dwóch, blisko siebie - by trzymać ciepło - i patrzy na wschód słońca, na wracające miss mokrego podkoszulka w jednym bucie. I w sumie fajniej tak krzyknąć razem, żeby poszły do kościoła z nami na piątą (rano, a jak). Takie śmieszki, żeby były. I żeby czuć, że nie jesteś sam. Przynajmniej raz. Że ktoś jest tu i teraz. Żeby się nie liczyły jakieś pary na kanapie w salonie, tylko ta fajka, albo i nie, i że jest ktoś obok, co czuje to samo co ty.


najlepiej się czuję patrząc na wschód słońca (ew. zachód, ale wtedy zwykle popłakuję)