Deża-kurwa-vi

W tym roku (znowu), z resztą jest już to tradycją, wybrałam się na bardzo słodkie święto. I także tym razem naszło mnie na przemyślenia podobne do tych z poprzednich lat. Stojąc w tłumie przy 5 słupku od "wejścia", dokładnie jak rok temu, pomyślałam sobie dokładnie to samo co rok temu "W przyszłym roku będzie inaczej". I nagle światłość zalała tłum, ale nie był to Jezus czy UFO, po prostu zaczął się koncert. Dubstepowo-hipsetrskie rytmy zalały publikę jak menel murek w parku. Mnie zalało co innego.

Pytania. Mnóstwo pytań. Tak jak w tamtym roku (i dwa lata temu też) królowało "Dlaczego, jebusie?" i "Jak można być tak pojebanym?". A potem pomyślałam sobie, że przecież to już kiedyś miało miejsce. I przypomniałam sobie, że w tamtym roku i dwa lata temu robiłam dokładnie to samo. Takie deża-vi. A najlepsze jest to, że przez te dwa lata nic się nie zmieniło i zmieniło się wszystko. Niby wszystko, bo zmieniło się życie, a jednak dalej jestem nieszczęśliwa, samotna itp., itd - czyli nie zmieniło się praktycznie nic. Ale zmieniły się priorytety, miłości, adresy, znajomości. Nie zmieniło się zmęczenie, samotne spacery, bieganie, spanie, jedzenie, myślenie i życie. Zmieniły się ubrania, twarz, układ pokoju, tapeta na pulpicie. Zostały za to bezsenność, poradniki masochisty, wieczorki masochistyczne, stalking, długie prysznice, ciągła ucieczka. Pojawiły się papierosy, alkohol, narkotyki, hazard. Zniknęli dawni "przyjaciele", piątkowe frytki, wyjścia na sok i zwiedzanie empiku. Zostały myśli samobójcze. Zmieniły się gusta muzyczne, pozostała natomiast pustka po wyłaczeniu odtwarzacza. Zmienił się artysta grajacy na estradzie, ale został ten sam tępy ból, niesmak do samego siebie, woń tytoniu i łzy w oczach podczas powrotu.

Niby wszystko się zmieniło, a nic się nie zmieniło.
Dlaczego, jebusie?