Przychodzi czas w życiu człowieka... brzmię jak ja za 20 lat moralizująca swoje własne dzieci. Znów czas na mnie.
Przychodzi czas w życiu człowieka, że się zaczyna dostrzegać swoje błędy (dalej ich nie widzę) lub spotyka ludzi, którzy swoją postawą sprawiają, że życie traci kolory, nie ma sensu i ogólnie nic, tylko płakać, bo takie rzeczy bardzo trudno udowodnić w sądzie. Cierpieć, za bardzo nie wiem, czy mam za co. Bo już trzy lata temu dostałam dawkę pokory od życia, bez znieczulania i prosto na twarz. Myślałam, że po drodze pojawią się mniejsze czy większe problemiki z serii "Oj, nie zapłaciłam za mieszkanie, jutro zrobię przelew", a nie "Oj, albo zabić, albo się zabić". Ślicznie.
Będę grać uczciwie do końca, bo w końcu prawda nas wyzwoli. Ponoć. Nie wiem czy iść do kościoła czy do lokalnych zbirów po pomoc. Ostatnim razem Bóg nie pomógł, czy to kolejna próba? A może to moja karma, mam kochać za milijony i cierpieć kat(i)usze? Czy to kolejna lekcja? Pytanie: za co?
Znów gram sama, bo ponoć "mam twardy charakter" i "sama sobie poradzę". Ale nie chcę. Nie chcę grać sama i radzić sobie sama. Potrzebuję kogoś, kto nie bezie miał problemów by przyjechać o 3 nad ranem, by pomóc mi ukryć ciało (miejmy nadzieję, że do tego nie dojdzie), kogoś, kto po prostu będzie. Może niedługo się pojawi, może to co teraz mam to sytuacja, która ma pomóc mi poznać prawdziwego przyjaciela. Być może też tak, że wisienka z tortu serwowanego przez życie dopiero na mnie czeka. Poczekam na rozwój wydarzeń, ale teraz zamierzam coś zrobić.
Już uklękłam. Teraz przyjmę gigantycznego kutasa od losu i z pokorą będę go ssać, licząc na nagrodę w niebie.
Ale jakoś mnie się to nie widzi w kolorze.
A ja myślę, że nie powinnaś pokazywać pokory życiu tylko walczyć o swoje... odgryźć tego kutasa, wstać z klęczków i pójść swoją drogą :)
OdpowiedzUsuńbywa ciężko, ale damy radę. mnie wujek pokora też odwiedzał w różnych dziedzinach życia i pokazywał, gdzie nie powinnam się zapędzać bo marnie skończę.
OdpowiedzUsuńpokora towarzyszyła mi przez ponad 16 lat mojego życia zaczynając od narodzin :) dzisiaj mam świeżo skończone osiemnaście lat i jestem w końcu szczęśliwa. nie poddałam się, tobie też się uda! <3
OdpowiedzUsuńmogłabyś polubic? https://www.facebook.com/poppymiauczak
Pokora? Trudne słowo w języku człowieka takiego jak ja. Pełnego marazmu. Pełnego zniechęcenia. Pełnego braku silnej woli. Poddającego się i walczącego do upadłego. Kiedy nawet śmiejąc się do rozpuku nie można uwolnić się od poczucia beznadziei z tyłu głowy. I jeszcze jest się mężczyzną więc odpowiedzialność za pozory podwójna - w końcu melancholijny mężczyzna to gorsze niż najgorsze rzeczy w życiu.
OdpowiedzUsuńŻyczę Ci wytrwałości i niech Bóg wreszcie uchyli Ci rąbka rozkoszy i szczęścia. A reszta... sama się stworzy.
Może to nie na miejscu, ale uwielbiam czytać wszystko to, co napiszesz. Może znajduję jakąś cząstkę własnego życia w tych paru Twoich zdaniach, nie wiem, ale potrafię Cię zrozumieć. A co do reszty, to grunt pierwszy - nie zatracić się w niczym, a jak ten pierwszy się zawali, bo trzęsienia ziemi jednak są spotykane, ot co, to bardzo upity grunt drugi opiera się na nie poddawaniu mimo wszystko.
OdpowiedzUsuń~ ChosenPessimist: http://someperson.pinger.pl/ (bo nie mam konta na blogspocie)
To akurat nie Wrocławskie tory, bo mam ferie i grzeje tyłek w rodzinnych stronach. Też jestem ciepłolubna, dlatego gdy przytrafiło się słońce i mogłam wyjść ubierając zamiast kurtki zimowej ramoneskę, to musiałam skorzystać. : D
OdpowiedzUsuń~ ChosenPessimist