Jak szmata, naprałam się jak szmata. Znów. Jak ostatnia szmata dałam się obmacywać obcym facetom, jak szmata dałam sobie stawiać drinki (chociaż nie, to jest całkiem spoko). Jak szmata wyszłam na fotkach. Napierdolona wyjebałam się na poboczu. Gdybym była sama, pewnie tam bym została. Jestem zwykłą szmatą. Jak szmata osiągam powoli dno. Gdyby nie ograniczone fundusze, takie imprezy byłby częstsze. Szybko by poszło. Seks w kiblu, jakieś prochy. Jak ostatnia szmata.
Dno to też nie jest. Jeszcze. Trochę się boję. "Idziemy do kibla?" wiem że czas spierdalać. Dostałam dychę "Kup piwo". Kim jestem? Szmatą. Podchodzę do J. i mówię, że spierdalamy. Szkoda, że hajs oddałam. Miałabym na kebsa. Ona potrafi się kulturalnie bawić. Ja - nie. Bo lubię ten moment, kiedy tracę świadomość, lubię nie czuć nic, lubię nie czuć jak upadam twarzą na krawężnik. Znika poczucie pustki i zastępuje je błogi stan nieświadomości. Wszystko jak w filmie, upadek, krew, dopiero następnego dnia czuję ból w twarzy, jakby życie w postaci dresów dało mi wpierdol pod blokiem.
Ale nie. I ten powrót. Byle do domu. Byle prosto, szybko i w miarę sprawnie. A potem już tylko woda z solą lub kola. Zawartość żołądka wraca, a nią cały wieczór. Darmowe drinki, ten pojeb na parkiecie, poczucie bezradności i to cholerne pytanie: "Dlaczego cię tu nie ma, by mnie stąd wyciągnąć?" plus moje ulubione "Gdzie jesteś?". Potem jest już łatwiej. Tylko urywki. Cmentarz, dresy, krawężnik, jakiś samochód, klatka schodowa i na sam koniec pierdolony budzik i menel w autobusie.
Na prawdę muszę upaść jeszcze niżej, by z tego wyjść? Czy muszę dać się przeruchać w kiblu, czy musi mi wpierdolić jakiś dres, czy musi mnie obszczać menel, czy muszę wykonać złoty strzał w jedynym możliwym kierunku, żebym mogła... sama nie wiem. Odpuścić? Zapomnieć? Nawet tego nie wiem, bo jestem zwykłą szmatą. Bo nic już nie wiem.
Wyjścia z 3 klubu już nie pamiętam.
Co najbardziej wryło mi się w pamięć?
Ty masz taki problem, że nie potrafisz zaufać ludziom.
Jak szmata.
Wydaje mi się, że sama chcesz o sobie tak myśleć. Jakby za karę...
OdpowiedzUsuńdżiz, ja na swoim melanżu ostatnio przywaliłam ryjem w podłogę właśnie i skręciłam kostkę, bo właśnie w błogiej nieświadomości nic nie czułam.
OdpowiedzUsuńto było złe.
"Na prawdę muszę upaść jeszcze niżej, by z tego wyjść?" Nie da się z tego wyjść... Zdaję mi się, że trzeba nauczyć się czerpać przyjemność z tych grzechów, które tak nieśmiało popełniamy...nieśmiało tylko na początku...
OdpowiedzUsuńMnie zastanawia dlaczego ludzie czasem tak bardzo działają przeciwko sobie? Żeby się ukarać? Żeby sobie udowodnić, że czasem inni mieli rację?
OdpowiedzUsuńNie jesteś szmatą, póki sama tak o sobie nie myślisz. Póki sama sobie pewnych rzeczy nie wmawiasz. Bo też i nikt inny nie ma prawa tak ciebie nazwać...it's all in your head, Alice, powiem jak na Królika przystało. Nikt inny nie ukarze cię tak bardzo jak ty sama. I nasuwa się jedno zasadnicze pytanie- po co?