Morze

Byłam nad morzem. Niby z rodzicami, ale wieczorami brałam butelkę szmpana czy wina i szłam na plażę. Patrzę na morze i tak sobie myślę, że jak wejdę do niego to tylko raz. Bo co morze wzięło, to człowiek nie odbierze. I za każdym razem (czyli tylko 4 razy) stawałam na brzegu, a woda delikatnie muskała moje palce u stóp. Potem robiłam krok dalej. I potem jeszcze jeden. A za nim kolejny. Czynność powtarzałam, aż woda sięgała mi do pasa, a fale rozbijały się o moje nagie piersi (no nie było ludzi w nocy na plaży to mogę, nie?).

Teraz dowiaduję się, że ty tu będziesz mieszkał. Nie 300 km ode mnie. Ale na drugim końcu Polski. Dosłownie. Ciekawe czy też tak będziesz siedział na plaży, palił i pił i czy wspomnisz mnie czasem. Czy może już zapomniałeś.
Dam sobie czas, jak ze wszystkim. Samo odejdzie w zapomnienie, jak wszystko. A to znajome ukłucie w sercu (którego na co dzień nie mam) może nie zniknie od razu. Przepłaczę jeszcze niejedną noc i nie jedną podróż. Pomyślę o tobie jeszcze nie raz. Mimowolnie. Może napiszę jakiś smutny sonecik o piracie i jego portowej dziewce czy coś.

Przemyślałam część spraw. Jeśli wrócisz to fajnie. Jeśli nie. No cóż to tylko twoja decyzja, którą muszę zaakceptować i uszanować. Myślałam też o tym co głupiego ci powiedziałam, a co mądrego zostawiłam na później. Myślałam, że dam sobie z tym radę. Jednak nie. Jestem tylko twarda z zewnątrz, a we wewnątrz jestem tylko zwykłą kluską.

Już nigdy nikomu nie zaufam. Dziękuję, za tę lekcję. Nie warto ufać nikomu i niczemu. Zwłaszcza jak się ma z zaufaniem do ludzi problem.


Morze to fajna sprawa. Rzeka to fajna sprawa. Nawet fontanna to fajna sprawa.

Zawsze jest się gdzie utopić.