Pierdolnęłam się do Dziury tak o 5 rano, bo nie mam nic innego do roboty jak wstawać o 3 i napierdalać z pustymi słojami w celu grabieży ziem wschodnich. Tak między południem a popołudniem zjawiłam się z piskiem torów na stacji "Dziura Główna". Wyskoczyłam zgrabnie ze śmierdzącego pociągu i wciągnęłam głęboko powietrze. Tak przynajmniej robią te fajne laseczki (którą nie jestem) we wszystkich powieściach. Zamiast zapachu miasta tętniącego życiem, kawy ze Starbucks'a i pieniędzy poczułam starego cygana leżącego na ławce. Home, sweet home - pomyślałam ironicznie i dodałam "Jak tu pięknie", ale bez wykrzyknika, szału nie było. Ruszyłam z radością w stronę przystanku autobusowego gdzie zakupiłam bilet szkolny; studenckich zabrakło. Autobus w mig podjechał. Cudownie. Posiedziałam w nim 3 piosenki, aż zorientowałam się, że nie przejechaliśmy 200 metrów. Podeszłam do kierowcy i mówię "Szanujmy się. Byłby Pan łaskaw mnie wypuścić?" I wyskoczyłam na zabłoconą drogę. Przewijałam się między dresami, między paniami po czterdziestce a szczególnie między ludźmi, którzy rozpaczliwie trzymali się życia, choć ono nie chciało trzymać się ich. Trochę się tu pozmieniało. A może dopiero teraz to zauważyłam? Wszystkie kolorowe witryny zostały zastąpione krzykliwymi reklamami banków/pożyczek. Czasem pojawiał się jakiś Cherry czy inne 7777, potem jakiś mięsny i piekarnia, ewentualnie zakład pogrzebowy. Tak jakby jedna ulica wyrażała cały sens życia. Grałeś na automatach, nie masz hajsu, bierzesz kredyt, jesz bułki a w niedzielę rosół, by potem w jakiś nudny poniedziałek umrzeć.
Nikt nie będzie tęsknić.
ach, powroty do domu! ja też właśnie przyjechałam do siebie :3 i też się zaciągnęłam żulem. w ogóle bardzo mi się podobał moment o tych dziewczynach z powieści.
OdpowiedzUsuń