Sierpień

-Nie lubię sierpnia. No, po prostu nienawidzę. Nie wiem dlaczego. Zawsze jestem taka jakaś niespokojna, neurotyczna, melancholijna, częściej popłakuję i jem, a mniej spuszczam z krzyża bo i tak po tym wszystkim się popłaczę. Boję się, cholernie się boję. A czego?
Nie wiem.
Jestem taka niespokojna, mam niespokojny sen i sny. Budzę się zlana potem, jakby już, tuż tuż, było coś strasznego. To kolejny rok z takim dziwnym posmakiem sierpniowej niepewności a potem okazuje się, że nic się nie wydarza. Bo nic się nie wydarzy. Takie lęki byłby racjonalne w przeddzień urodzin (bo jesteś rok starszy niż byłeś, a dalej nie zaruchałeś) czy pod koniec roku kalendarzowego. No, coś się kończy, źle nie było, dobrze też nie. Kolejny smutny rok samotności, alkoholu i nierealnych wyobrażeń na temat ludzkiego ciała w niemieckich produkcjach pornograficznych z lat 90'. Dużo łóżka i mniej ludzi. Jeszcze mniej nadziei i jeszcze więcej leków przeciwbólowych. Dużo bezsennych nocy i jeszcze więcej łez bezradności. Konwulsje z bólu i takie poczucie, że zaraz musisz zwymiotować, bo już nie wytrzymujesz. I choć w sierpniu gotuję najwięcej, smażę jabłka i kotlety, zaprawiam konfitury i robię soki z własnoręcznie zebranych owoców, choć suszę pomidory i pławię się w dobrociach ziemi, choć próbuję nieznanych smaków, tracę apetyt. Wypycham na siłę kolejną łyżkę jogurtu, otrąb; nawet hamburger czy gniotki (gnocchi) z gorgonzolą nie są wstanie zabić posmaku obrzydzenia. Nie tylko wobec siebie, ale i wobec świata. Tak bardzo mi niedobrze, tak bardzo jest mi źle i tylko liczę na rękę, która mnie z tego wszystkiego wyciągnie. A jak się pojawi chociażby palec, to uciekam, bo nie chcę być od kogoś zależna, nie chcę być wdzięczna, nie chcę komuś czegoś wisieć. I tak z jednego marazmu w drugi.

Chodzę do psychologa i jedyne co zauważyłam to, to, że wszystkie moje "phoblemy" to po prostu wpływ pojebanych zachowań mojej matki( i jej rodziny), która no cóż... jest tylko moją matką. Kiedyś bardzo mi to przeszkadzało, dziś wiem, że to ona powinna iść na tę terapię,a nie ja. I jeszcze na siłę wypycha mnie z chaupy w ramiona "wyimaginowanych" bojsików (no bo z tym koleżkom z czerwca nie chcę mieć nic wspólnego). Jak mnie to denerwuje! Jestem jak bulterier, jak wściekły byk, jak Tomy Lee Jones w "Ściganym". Ale uśmiecham się i mówię jej "Jeszcze słowo, a się puszczę z murzynem i będziesz miała czarnego wnuka. F.U.J!" a potem wracam do budowania kolejek. Tyle mam co się pośmieję.

Wiesz kiedy się dobrze czułam? Kiedy jechałam do Niemiec. Kiedy gnałam autostradą, z głośników krzyczeli Samanta Fox, Sabrina, Michale Jackson i Tina Turner. Czułam się dobrze. Czułam na chwilowo wolna od tego wszystkiego. Tak bardzo się boję. Tak bardzo się boję. Boję się. Nie czuję się sobą, tak jakbym chciała... czy ja wiem uciec sama z siebie. To jest straszne bo nie ma już niczego, czym mogłabym się napełnić. Czym mogłabym wypełnić tę zasraną pustkę po sercu, płucach, po uczuciach. Gry, alkohol, telewizja, internet, telefon, jedzenie, to mało. Modlitwa, to też mało. A ja bym tak chciała przestać się martwić, przestać się już bać raz na zawsze. (I żeby mnie ktoś potrzymał za łapkę)

-Może dlatego, że sierpień to miesiąc trzeźwości?

-A, może.