Summertime sadness

Trzymam lewego faka w rozmrażającej się wątróbce i się tak zastanawiam dlaczego. Fak - to wiem - piekłam pączki i wiadomo jak się robi osiem rzeczy na raz, to potem tak wychodzi. Na fejsie fotki z powietrza (skakajo te bogacze z samolotów), słonecznej Italii, Openera i Baranowa pod Rzeszowem. Są także te bardziej interesujące - z trzydniowym zarostem i prosto z łóżka. Dlatego też dzień nie można uznać za stracony. Jednakowoż.
Ostatnimi czasy -tzn. jakiś tydzień- biegam. Jak ze wszystkim, robię to samotnie. Samotnie też jadam, pijam, sypiam (chyba, że na imprezach), podróżuję i przeżywam przygody. Samotnie też marzę, paląc, a w planach widzę tylko siebie. Nie za bardzo egoistycznie, koleżanko? Wychodzi na to, że nie, bo po prostu nie mam z kim. Sama też pojadę na wakacje - to prawie pewne. Jeśli w ogóle pojadę. Tak jak w Kilerze "Sama się związałam, sama się rozwiązałam" Ale tak serio, to pomógł Jurek. I tak szczerze, z resztą tylko tu jest szczerze, to ja nawet nie mam z kim papierów na studia zawieść. Bo albo nie idą tam, gdzie ja albo pracują albo nie żyją. I pojadę sama. Znowu. Chciałabym pojechać nad morze, by się bawić do upadłego, spać na plaży jak menel i nic nie robić. Albo na jakiś koncert, albo po prostu gdzieś. Ale nie sama. Bo już dość mam domu, rzeki i grania w LoL'a. Sama. Dość mam siedzenia w robocie, sztucznego "Dzień dobry i spierdalaj". W przyszłym tygodniu będą dwa miechy odkąd mieszkam w domu regularnie i już mam dość. Miałam nadzieję na wakacyjne romanse, wycieczki w góry, nad morze i na imprezy. Te ostatnie, choć rzadko, to najczęściej przewijały się przez listę zadań na ten rok. Ale co z tego, skoro gdzieś w ogólnym rozgardiaszu zostawałam sama, gdzieś pod krzakiem (żart wyszedł mi przedni)? Znowu.

Ogólnie to całe życie mam taki summertime sadness. Niedługo. Mam nadzieję. Znowu.

Poimprezowe smuteczki

Oblewamy maturę. Jest 5:33. (piszę to dla siebie, żeby pamiętać, że była taka godzina, jak zaczynałam pisać i płakać). Wszyscy śpią. Fajne są takie imprezy. Zwłaszcza u mnie. Nikt nie płacze, wszyscy się dobrze bawią, dużo śpiewają, nie ma bójek, jest mało zdjęć. Wiadomo im mniej zdjęć tym lepsza impreza. Wiadomo też, że nie ma imprezy bez ofiary np.: poparzenie, rzyganie, krew. Ale to znaczy że było spoko. Teraz jest najlepiej. Słońce wschodzi, wódka się kończy i wszyscy śpią. Pojedyncze jednostki wracają z imprez do domu, chwiejąc się niemiłosiernie. W takich chwilach, bo przecież nie będę spała, nachodzą mnie różnego rodzaje refluksje (błąd celowy).

Zawsze robią się grupki. Mniejsze, większe, pary, indywidua. Czy by było 100 czy 5 osób - zawsze. Nie po to imprezujemy razem, by siedzieć w osobnych pokojach, a jak jedna grupa przychodzi, to inna wychodzi. Najbardziej mnie chyba boli, jak są pary. Nie potrafię im spojrzeć na twarze, bo tak mi głupio, że mogłam im przerwać coś "ważnego", że może w tej chwili mieli się pocałować, że jeżu, mogli uprawiać właśnie seks, a ja im wchodzę, tak bezczelnie, i się pytam, czy mogę sobie sprawdzić autobusy do dworca. Teraz też mi głupio, bo siedzę przy tym kompie, jak głupia jakaś, a poszłabym na balkon zapalić czy popłakać, ale nie, bo w pokoju z balkonem są oni i mi głupio, że im zakłócam prywatność, choć to moje mieszkanie (!!!). Borze. A może ja też chciałbym tak teraz zadzwonić do kochanka, że "O-borze, Andrzej, tak Cię kocham misiu". I nie certolić się, tylko wyjść na ten jebany balkon, zapalić i powiedzieć "Tęskno mi Panie" do tego jebanego świata, i stać na tym zimnie, czuć dreszcze na ciele, ale czuć, i mieć świadomość, że ktoś jest tu przy mnie, bądź rozumie mój ból. Bo być może, ja też chciałabym kogoś przytulić i nie mówię tu o napalonych laskach co mnie macają cały wieczór licząc na przygody, bo tego akurat nie potrzebuję. Może ja też chciałabym pogadać, pośmiać się, spojrzeć w oczy, poflirtować. A tu taki huj.

Chciałabym mieć świadomość, że jest ktoś w świecie, co też tak stoi na tym balkonie, akurat teraz, drży z zimna, leniwie zaciąga się papierosem i myśli to samo co ja. Że też by chciał, ale tak obok, a nie obojętnie jak turyści. Bo w sumie, lepiej się stoi we dwóch, blisko siebie - by trzymać ciepło - i patrzy na wschód słońca, na wracające miss mokrego podkoszulka w jednym bucie. I w sumie fajniej tak krzyknąć razem, żeby poszły do kościoła z nami na piątą (rano, a jak). Takie śmieszki, żeby były. I żeby czuć, że nie jesteś sam. Przynajmniej raz. Że ktoś jest tu i teraz. Żeby się nie liczyły jakieś pary na kanapie w salonie, tylko ta fajka, albo i nie, i że jest ktoś obok, co czuje to samo co ty.


najlepiej się czuję patrząc na wschód słońca (ew. zachód, ale wtedy zwykle popłakuję)

W rozmowach w Toku znowu jakieś nastolatki

plemnik trochę za duży do tej komórki, ale zawsze miałam skłonności do przesady.