Zbyt wiele

Są rzeczy z którymi nie można sobie samemu poradzić. Nie można, a nawet nie ma takiej siły, którą ma w sobie ludzki umysł (mój dość pusty w ostatnim czasie) by sobie z nimi poradzić. Są rzeczy, które przerosną każdego. Są rzeczy, które przytłaczają tak bardzo, że nie za bardzo wiadomo co z nimi zrobić. Nie za bardzo wiadomo też, co zrobić ze sobą. I z tym całym gównem.

I nie pomogą nic nie warte rady pseudo-wrażliwych szmat, że trzeba wypić herbatkę, porozmawiać, popłakać sobie (ale jak nikt nie patrzy i bez mejkapu, bo się rozmaże) i będzie ok. Mogę wypić herbatę. Dwie herbaty. Sto herbat. Proszę bardzo. Jestem gotowa wypić milion filiżanek herbaty, ale to i tak nie pomoże. Mogę sobie zrobić kakałko i będąc w piżamce w króliczki, siedzieć na parapecie, pisząc wiersze czy patrzeć na migające światła miasta. To też nie pomoże. Mogę się urżnąć w trupa i być najlepszym piratem w okolicy, ale to nie wymaże bólu. Mogę dać sobie w żyłę, tu i teraz. Mogę wiele. Jedyne czego chcę, to umrzeć. Szybko i bezboleśnie, bo bólu było już zbyt wiele.

Mam rzeczy, z którymi nie jestem sobie w stanie poradzić. I potrzebuję kogoś, komu mogę zaufać. Bezgraniczne. Muszę wiedzieć, że moje rzeczy zostaną w tej osobie bezpieczne. Nie potrzebuję rad, nie chcę pieniędzy, blichtru. Po prostu, żeby ktoś był. I był w stanie przejąć odrobinę rzeczy. Na przechowanie chwilowe lub wieczne.
Zapytasz: Co się stało, cukiereczku?

Zbyt wiele, kochasiu.

Pokora

Przychodzi czas w życiu człowieka... brzmię jak ja za 20 lat moralizująca swoje własne dzieci. Znów czas na mnie.

Przychodzi czas w życiu człowieka, że się zaczyna dostrzegać swoje błędy (dalej ich nie widzę) lub spotyka ludzi, którzy swoją postawą sprawiają, że życie traci kolory, nie ma sensu i ogólnie nic, tylko płakać, bo takie rzeczy bardzo trudno udowodnić w sądzie. Cierpieć, za bardzo nie wiem, czy mam za co. Bo już trzy lata temu dostałam dawkę pokory od życia, bez znieczulania i prosto na twarz. Myślałam, że po drodze pojawią się mniejsze czy większe problemiki z serii "Oj, nie zapłaciłam za mieszkanie, jutro zrobię przelew", a nie "Oj, albo zabić, albo się zabić". Ślicznie.

Będę grać uczciwie do końca, bo w końcu prawda nas wyzwoli. Ponoć. Nie wiem czy iść do kościoła czy do lokalnych zbirów po pomoc. Ostatnim razem Bóg nie pomógł, czy to kolejna próba? A może to moja karma, mam kochać za milijony i cierpieć kat(i)usze? Czy to kolejna lekcja? Pytanie: za co?
Znów gram sama, bo ponoć "mam twardy charakter" i "sama sobie poradzę". Ale nie chcę. Nie chcę grać sama i radzić sobie sama. Potrzebuję kogoś, kto nie bezie miał problemów by przyjechać o 3 nad ranem, by pomóc mi ukryć ciało (miejmy nadzieję, że do tego nie dojdzie), kogoś, kto po prostu będzie. Może niedługo się pojawi, może to co teraz mam to sytuacja, która ma pomóc mi poznać prawdziwego przyjaciela. Być może też tak, że wisienka z tortu serwowanego przez życie dopiero na mnie czeka. Poczekam na rozwój wydarzeń, ale teraz zamierzam coś zrobić.

Już uklękłam. Teraz przyjmę gigantycznego kutasa od losu i z pokorą będę go ssać, licząc na nagrodę w niebie.




Ale jakoś mnie się to nie widzi w kolorze.

Pierwsza!!!

Pójdziesz ze mną do kina?

Z tobą? No raczej tak, niż nie, no bo dlaczego by nie. No w sumie spoczko, bo wiadomo, że ja do kina, czy na imprezę to bardzo chętnie, bo zazwyczaj nie mam z kim. Ale jak z tobą, to z największą przyjemnością. Ale to tak po prostu do kina... czy...

Bo chodzi o to, że miałem iść z kolegą, ale coś u wypadło i pomyślałem o tobie.

No raczej. Bo wiadomo, że jestem spoczko, ale tylko wtedy jak trzeba kogoś zastąpić, bo wy już macie znajomych, nowych wam nie trzeba. Ale nie jesteś pierwszym który mi to mówi, nie jesteś też ostatnim. Nie tylko ty myślisz o mnie, gdy kogoś ci zabraknie, bo jestem uniwersalna, bo jestem wspaniałym kompanem wszystkiego, bo zastąpię ci każdego. Nie było z kim iść na zakupy - weźmy ją. Musisz pożyczyć pieniądze? Nie masz z kim porozmawiać? Nie wiesz co robić? Idź do niej! Nie ma z kim iść na imprezę - weźmy ją! Ktoś cię rzucił i potrzebujesz pocieszenia? Zadzwoń do niej! Ktoś musi ci pomóc z organizacją czegokolwiek, iść coś załatwić, a może po prostu przy tobie być? No, dzwoń do niej. Brakuje nam kogoś na wakacje?
A nie, tu akurat ekipa się udała.

Chciałabym być kiedyś dla kogoś Pierwsza (nie dla rodziców rzecz jasna, chociaż i tak mam sporą konkurencję i wciąż trwa zaciekła walka). Pierwsza przez duże "PI". Pierwsza bez dyskusji. Tak Pierwsza, żeby nikt nie mógł mnie zastąpić. Chciałabym być dla kogoś tak Pierwsza, żeby tajskie prostytutki, kubańskie cygara czy prawdziwe ruskie szampany nie pomogłyby w zapomnieniu o mnie. Chciałabym, żeby ktoś gdy myśli o czymś miłym (nie tylko dla siebie) pierwsze pomyślał o mnie. Chciałabym być kiedyś dla kogoś bezapelacyjnie pierwsza.

Chciałabym być pierwsza.
Przez chwilę.