Czy kiedykolwiek....?

Czy kiedykolwiek zaznam pożądania?
Czy kiedykolwiek uda mi się stąd uciec?
Czy kiedykolwiek poznam człowieka i będę go lubić?
Czy kiedykolwiek będę zaakceptowana?
Czy kiedykolwiek uda mi się coś osiągnąć?
Czy kiedykolwiek kogoś pokocham Z WZAJEMNOŚCIĄ.
Czy kiedykolwiek będę szczęśliwa?
Czy kiedykolwiek zamknę przeszłość?
Czy kiedykolwiek usłyszę dobre słowa od matki?
Czy kiedykolwiek komuś zaufam?
Czy kiedykolwiek nie skłamię?
Czy kiedykolwiek coś mi się uda?
Czy kiedykolwiek będę grać dobrze?
Czy kiedykolwiek kogoś polubię?
Czy kiedykolwiek nie będę samotna?
Czy kiedykolwiek ktoś mnie przytuli?
Czy kiedykolwiek kogoś zabiję?
Czy kiedykolwiek nie poddam się?
Czy kiedykolwiek zajdę daleko?
Czy kiedykolwiek znajdę coś?
Czy kiedykolwiek będę dla kogoś pierwsza?
Czy kiedykolwiek ktoś będzie dla mnie pierwszy?
Czy kiedykolwiek będę ładna?
Czy kiedykolwiek wyjdę z depresji?
Czy kiedykolwiek zacznę żyć?
Czy kiedykolwiek wrócę?
Czy kiedykolwiek pogodzę się z życiem
Czy kiedykolwiek będę miała dzieci?
Czy kiedykolwiek ktoś mnie zaakceptuje?
Czy kiedykolwiek ktoś pójdzie ze mną w ogień?
Czy kiedykolwiek pasmo lamentu się skończy?
Czy kiedykolwiek znajdę "moje" miejsce?
Czy kiedykolwiek cię znajdę?
Czy kiedykolwiek uwierzę w siebie?
Czy kiedykolwiek zniknę?
Czy kiedykolwiek ktoś mnie zrozumie?
Czy kiedykolwiek poddam się leczeniu?
Czy kiedykolwiek będę walczyć do końca?
Czy kiedykolwiek nie będzie gorzej?
Czy kiedykolwiek już cię nie zobaczę?
Czy kiedykolwiek już mi się nie przyśnisz?
Czy kiedykolwiek nie powiem po raz kolejny, że muszę to skończyć?
Czy kiedykolwiek zapomnę?
Czy kiedykolwiek marzec był dobry?

Żaden miesiąc nie był dobry. Zawsze coś się pierdoliło.

Naznaczona

Po-walentynkowy wieczór dobiega końca, a ja pod wpływem tym razem informacji z instagrama (dzień wódki dopiero będzie, więc spox - wyczekujcie rzewnych pościków) zadumałam się (znów) nad swoją egzystencją (marność nad marnościami). Zapodaję właśnie najlepRZy surfrock. Nalewam sobie herbatki z sokiem malinowym, owijam szczelnie kołderką i pochylam się pokornie nad klejącą się klawaturą. Znów.

Moja dobra znajoma zaręczyła się. Wiek podobny, reszta już nie. Ale wiadomo, takie rzeczy się nie liczą. Nie ważne, czy jesteś brzydki, czy gruby, czy głupi, czy inteligentny, czy niski, czy wysoki, czy jesteś hujem, czy szmatą, czy pierwszą lepszą raszplą. Nie ważne czy jesteś Hitlerem a twoim hobby jest masowe zabijanie wszak i on miał dziewczynę. Nie wiem o co mi chodziło w tym akapicie bo poszłam jeść zupę. Ale... aaa! Tak! Ważne, że jest ktoś dla kogo warto się uśmiechać, warto wstać z łóżka i walczyć.

No to... moja znajoma się zaręczyła. Nie, nie jest w ciąży, nie umiera, jej chłopak nie wyjeżdża. Ma lat 20 a jej chłopak 18. Kochają się. I to jest piękne. Chyba. Znaczy się... no jeżu, no wiadomo... bez zazdrości. W sensie gratki, daję dysię i liczę na rewanżyk. Zostaje mi cieszyć się z jej szczęścia, bo na nie zasługuje. Jest wspaniałą osobą, pomocną i w porządku.

No ale jak to jest? (Ulubione pytanie życia, nie tylko po wódce ale i już na trzeźwo)

W sensie... Oj kurwa.

Po prostu nie mam komu zaufać. No kurwa mać. Potrzebuję odrobiny akceptacji i zaufania.

Przekraczamy granice

Bóg istnieje. I właśnie się o tym przekonałam. W Wigilię.

Jest takie coś, że masz kogoś, lub coś (praca, hobby, cokolwiek) co kochasz nad życie. Jesteś w stanie dla tego zrobić wszystko. Dla przykładu kochasz kogoś, ale wiesz że nie możesz z nim być, liczysz na coś, ale ogarnia cię tylko jeszcze większa frustracja. Każdy dzień to pierdolona walka z sobą, by nie zadzwonić, by nie zrobić jakiegokolwiek głupiego ruchu, by przestać o tej osobie myśleć. I tak mijają dni, tygodnie, miesiące. Coś zjada cie od środka, jak pierdolony rak. Kurwa zajmuje mózg, płuca, serce; zagnieżdża się w żyłach i każdej komórce ciała. Każdy nerw jest wyczulony, na głos, dotyk, obraz. Sytuacja staje się męcząca. A ty tracisz życie: nie potrafisz sobie przypomnieć niczego z poprzednich miesięcy, tylko jedną mordę. Sny, marzenia, scenki rodzajowe przed snem. Wszystko. Twoje życie było podporządkowane tylko jednemu. Walka trwała do dziś. Do wigilii 2014 roku. Siedem pierdolonych miesięcy. Nie jestem do końca pewna, ale sam fakt, że zdałam sobie sprawę z tego jest dla mnie jak wiadomość, że rak ustępuje. To nie znaczy, że jest po robocie. Czeka mnie jeszcze trochę pracy. Przez ostatnie dni dużo płakałam, zwłaszcza przed wigilią. Ale grając sobie w Rollercoaster Tycoon 2 (nie jest to jakieś szczególnie ważne, ale pokazuje jak bardzo 'retarded' jestem)już po wigilii, zdałam sobie sprawę, że nienawidzę. Granica między miłością a nienawiścią jest cienka, ale zasada działa też w drugą stronę. Zasada jest prosta: zacznij robić to, co robisz z ludźmi, którymi gardzisz. Pomogło. Gdyby nie to, pewnie pierdoliłabym się jak ostatnia cipka jeszcze z rok, może dłużej. Nienawiść to najpiękniejsze uczucie na świecie. Teraz czuję, że mogę oddychać pełną piersią. Po prostu... niesamowite. Takiej wolności nie dał mi alkohol, muzyka, tarzanie się po podłodze, stanie na mostach. Po prostu w jednej chwili, jednej cudownej chwili, zrozumiałam jak bardzo nienawidzę. Pierwszy raz od paru dni się uśmiecham i to jest powód do dumy. Może studia psychologiczne stwierdzą, że moje reakcje są powodem jakiś zaburzeń ale w tym momencie liczy się jestem wolna. I ja pierdole...szczęśliwa.


Mogę oddychać.
Jestem na dobrej drodze.
Nienawidzę.
Jestem szczęśliwym człowiekiem.
Jest dobrze.