Ch-ch-ch-changes

Ostatnio czuję się dość dobrze. Dziwnie dobrze. Ale spokojnie, Panowie, to tylko pozory. Chodzę do pracy, nie narzekam, czytam sobie różne książki, wieczorem gram w Wieśka i nieszczęsne Rollercoaster Tycoon tak długo, aż z trudem zwlokę się do łóżka (jakiś niecały metr). Trzymam się kurczowo diety, co nie znaczy, że nie oszukuję. Jest w miarę ok, gdyby nie te posrane godziny jedzenia. I tego, że wstaję, o 6 rano, żeby przygotować sobie szamę na cały dzień. Czuję się strasznie pedalsko z tymi wszystkimi pojemniczkami. Do szkoły nie nosiłam śniadania, a teraz dźwigam dodatkową torbę z jakimiś zielonym pojebstwem. W każdy wtorek o 14.20 wsiadam w pociąg i jadę do psychologa. To miłe spotkania. Trochę słabo, bo płacę komuś za to, żeby mnie rozumiał. Wolałabym mieć takie zrozumienie na co dzień, w domowym zaciszu, no ale, nie wszystko jest takie jakie byśmy chcieli. A teraz po kolei.

Klienci odwiedzający sklep, w którym pracuję, wciąż zdziwieni są poziomem słownictwa jakiego staram się używać. Nie tylko odchamiam się poprzez czytanie literatury rosyjskiej, ale i staram się wypowiadać na poziomie elokwentnego 8-latka. Mam na myśli wypowiadanie całych zdań, bez zająknięć i powtórzeń, przejęzyczeń i dziwnych zasysów, gdy brakuje mi powietrza. Staram się używać ciekawych zamienników wyrażenia "no to..", choć nie wyzbyłam się oscylującego na poziomie czterolatka ułomnego "ehe". Dlatego ciągle muszę Polish my Polish żeby się jakoś pokazać. Co nie znaczy, że nie mam ochoty wyśmiać plebejskiego akcentu, stylu czy postawy ("A-do-mi-pani-rabaot-na-te-rajtki-za-dwa-pińdziesiont?") odwiedzających mój sklep.

Nigdy jakoś o tym nie opowiadałam, ale zanim trafiłam pod ten adres "wyrzuciłam" się ze szkoły i ten blog był początkiem wszystkiego. Mamy moich "koleżanek" był strasznie zbulwersowane moją postawą ("Bo ona zawsze była rozważna"), ale cieszyły się z mojego obniżonego zachowania i ocen, a po cichu liczyły na mój tragiczny upadek, żeby ich "córcie" w końcu były lepsze ode mnie. I tak po zmianie szkoły, te matki nachodziły moją sprawdzić, czy przypadkiem nie jest mi lepiej niż było. Co więcej, nie przestały przychodzić do niej, jak poszłam na studia i przychodzą po dziś dzień, czy przypadkiem Pani Kardiolog nie ma się lepiej bo przecież "No moja Gosia to jest co tydzień w domu, a Pani córka to chyba raczej rzadko?". Kurwa, czasem mam ochotę polać tę budę benzyną i spalić, bo jak osoba "wykształcona" może być tak kurwa wścibska i jak ona może zajmować państwowe stanowisko, skoro reprezentuje sobą co najmniej umysłową Kambodżę? Nie rusza mnie to (prawie), bo przecież nie po to spierdalam, żeby się przejmować jakąś starą pudernicą.

Psycholog.
Mój psycholog (psycholożka jest strasznie pedalskie, czasami feminizacja męskich form zawodów to zbyteczna fanaberia) to spoko ziomka. Opowiadam jej dużo o Kasi Tusk i o swoim dzieciństwie (oglądałam dużo Ziarna, bawiłam się z dziećmi 5-6 lat starszymi ode mnie i prosiłam sąsiada, by sikał przez balkon - jedno z niewielu erotycznych doświadczeń, które po wpłynięciu na wody świadomości powoduje facepalm - ale jak na tamte czasy było całkiem zabawne. A i dziś fascynują mnie fontanny, krany, rączki od prysznica i rzeczy z których wytryskują różne ciecze. Co na to powiedziałby Freud?). Odczuwam pewien niedosyt. W tych rozmowach i w portfelu.
Droga ta impreza, no, ale jolo. Udane samobójstwa popełnia się tylko raz.

Przy rozmowie o tym, że "gdybym nie myślała tak wiele, to byłabym szczęśliwsza" usłyszałam kilka smutaśnych informacji. Gdzieś na poziomie 5-6 klasy podstawówkowej doszłam do wniosku, że będę się zadawała z ziomkami, który doceniają to, co mam w głowie a nie na twarzy. No to było po prostu świetne wytłumaczenie dla pryszczatej mordy, krzywych zębów i grubego dupska. Potem Pani Bozi się odwidziało i jakoś no... wyrabiam się (nie jest to jeszcze proces skończony). Ale dalej uważam, że wolałabym, gdyby ktoś mnie lubił, bo jestem fajna (a jestem!) niż dlatego, że jestem ładna (a jestem!). Ale przez ten czas było mi z tym co najmniej źle. Nie mówię, że zostałam od razu tipsiarą; solarka, usta w kolorze odbytu i blond pasemka, ale pogodziłam się z tym, że muszę skupić się na swoim PR. Muszę wyrobić swoją rozpoznawalną markę i to jest mój cel na najbliższe miesiące. To tak na prawdę najgorsza część roboty. O ile wyprostowanie zębów nie wymagało ode mnie zaangażowania, tak to, co teraz będzie się działo będzie umiarkowanie szalone i boję się troszkę, że się zatracę gdzieś po drodze. Jestem jednak dobrej myśli i może pochwalę się wynikami.

Dieta i ćwiczenia czyli bycie pedałem.
Ah. Dieta.
Myślałam kiedyś, że dopiero jak znajdę chłopaka, to wtedy schudnę i się wylaszczę (Ale żeby nie było, że jestem jakaś mega gruba i brzydka), bo przecież osobowość jest najważniejsza (pojebana, ale przynajmniej jakaś). Żeby sobie chłopak pomyślał, że "#noregrets, najlepsza inwestycja ever xoxo". Ale doszło do mnie, że :
1. Jak nie teraz, to kiedy?
2. Znając siebie, jakbym kogoś znalazła, to bym go skutecznie utuczyła, żebym sama nie czuła się taka samotna, a w końcowym rozrachunku nie schudłabym w ogóle.
3. Jakbym nie schudła i zaszła w ciążę (no na przykład: przez przypadek), na bank zostałabym jedną z tych grubych matek, które mijam każdego dnia, jak z ledwością schylają się by pobrać swe pacholątko z podłogi.
4. To jest taki typ, że nie dość, że są grube (co najmniej 100 kilo, a po sobie wiem jak wygląda 84) to jeszcze brzydkie, mają krótkie, tłuste włosy, chodzą w obcisłych ledżinsach i koszulkach, które uwydatniają to co się "przelewa" a na dodatek mają jakiś pedalski tribal albo motyla na łopatce. F.U.J.
5. Kurtka.
6. Po cichu liczę na stado adoratorów, których poznam w drodze do szkoły albo w warzywniaku, bo w innych miejscach nie bywam (#poorkidsofinstagram).
7. Jeśli ludzie na fejsie chwalą się każdym straconym kilogramem (i ogólnie robią z tego straszną szopkę), to dlaczego ja nie miałabym zrobić tego samego bez zbędnego opowiadania o tym wszystkim wokół?

Waga ruszyła (cyt. Mama: "Łoooo widać Ci kolana"). Ogólnie mam do "zrzucenia" 15 kilosów. Tak sobie postanowiłam, że nie będę jakaś super chuda, ale jakoś w miarę reprezentatywna (jakbym teraz nie była). Okolice 70 kilogramów wyglądają rozsądnie i myślę, że efekt będzie całkiem wporzo. Za mną pierwsze 3,4 kg, a co ciekawe, nie było to jakieś trudne. Po prostu jem te zasrane jogurty, otręby, jakieś marcheweczki do obiadu, jednym słowem pedalstwo. Tęsknię za ziemiorami z boczkiem i cebulą i za Cuba libre pitym po pracy na balkonie w czasie zachodu słońca (romantycznie, c'nie?). Zadziwiła mnie reakcja ojca. Sam jest raczej większy, niźli nie, ale po usłyszeniu, że wstępuję na taką ścieżkę zdrowego żywienia szczerze mi pogratulował i życzył wytrzymania co najmniej 3 miesięcy. Dziwne. Niepodobne. Szokujące.

Pierwsze 3 tygodnie diety nie obfitowały w sport (kilka wyjazdów, leń i nowe gry), ale teraz ćwiczę 3 razy w tygodniu. Biegam lub puszczam sobie jakiś pederastów na jutube i próbuję powtórzyć ich ruchy bez przewracania się. Idzie różnie, ale jest ok.

No future.
Kurwakurwakurwakurwa. Siedzę po nocach i gram aż do wycieńczenia, żeby jakoś zatrzymać potok myśli. Staram się skierować to wszystko na ilość gości w parku, kredyty i nowe misje w Wieśku. Siedzę na 9chat'cie, trollując i naśmiewając się z innych. Zabijam czas jak mogę i już nie wiem. Nie wiem co jeszcze robić. Nie zatrzymam myśli, ale chcę jakoś... czy ja wiem... przestać. Boję się, cholernie się boję. Stany lękowe nasiliły się. Od czerwca nie myślę o niczym innym jak o jakiejkolwiek formie czułości, którą mogłabym otrzymać. Z jednej strony fajnie wiedzieć, za czym się tęskniło ale z drugiej jak to zdobyć? Czym zasłużyć? Gdzie to dostać? Co teraz?




Buziaki

Egészségedre

Zdaję sobie sprawę, moi mili czytelnicy, że jesteście tu raczej dla moich wywodów, kanapek z pasztetem i zwiewno-rubasznego tonu w opowiadaniach z dnia codziennego. Lecz dziś, w ramach suweniru (oprócz otwartego przed chwilą wina, zapalniczek z gołymi paniami i kupionej hurtowo koronkowej bielizny - wiadomo w jakim celu *wink wink*) będziemy mieli post podróżniczy z prawdziwego zdarzenia (choć od wyjazdu minął miesiąc). Zastanawiałam się nad formą i treścią, coby polecić wam dobre knajpki, urokliwe kawiarnie czy naukowo stymulujące muzea, ale zrezygnowałam z tego. Panie, kto to czyta? Sama wolę prowadzić zrównoważoną turystykę - za dnia kultura, nocą zaś jej brak (czyli wtapianie się w tłum lokalsów z drinkiem z palemką w jednej ręce i z papieroskiem w drugiej).

Co zwiedzić? Wszystko. W czasie 12 dniowego pobytu zobaczyłam wszystkie darmowe atrakcje polecane w listach "co czeba zobaczyć w Budapeszcie". Najlepsze rzeczy z tego wyjazdu?

1. Parlament

Jaki jest, każdy widzi. Wszystko ładnie, tylko kto myje te wszystkie okna? Byłam tam o każdej porze dnia i nocy. Świetna sprawa.

2. Lody w kształcie Różyczek.

Szał. Kolejka krótsza niż do wrocławskich PolishLodów ale sztuka wykonania zachwyca. Smak taki sobie - mówię to ja, bo na lodach to się znam *wink wink*(650 huf czyli ok. 9 zł za chwilkę przyjemności).

3. Citadela.

Taki widoczek z góry

Taka górka, na którą się idzie z pół godzinki i nie ma tam łazienki. Brak sklepu z piciem wynagradza widoczek na całą okolicę.


4. Akwarium

Chciałam wrzucić fotkę swoich nóżek, ale są zbyt blade (powiedzmy)

Deak ferenc ter. Kwadrat 10x10 (no, może więcej, ale nie mam miarki w oku) o głębokości 0,5 metra do moczenia nóg. Najlepsze miejsce do opalania i pośredniego kontaktu z wodą i za darmo.

5. Darmo szama

Bier, Grażyna, bo za darmo.

6. Margrit
Wyspa Małgorzaty to idealne miejsce na piątkowy wieczór. Bar zapodaje najlepsze lemoniadki na świecie (zimne i orzeźwiające). Bliskość wody sprawił, że czułam się prawie jak w Sopocie. Prawie, bo nie śmierdziało.

7. Tesco/aldi/spar. Cokolwiek z klimatyzacją.
Jednym słowem: Pogoda nam sprzyjała.

Dlaczego się jeszcze nie zabiłam?

W moich smutaśnych postach często przewija się motyw śmierci. Bo jestem trochę emo. Jak każdy w naszej gimbazie. Profesjonalny poradnik Jak się zabić? jest najczęściej czytanym tekstem na tym blogasku. (Ach, sława, doświadczenie i pinionszki z reklam). I choć gimnazjum dawno skończyłam, to w rozwoju dalej jestem na poziomie średnio rozgarniętego czterolatka. Niemniej jednak dzięki licznym ale subiektywnym obserwacjom prowadzonym już od późnej podstawówki wiem, że śmierć była dla mnie tematem bardzo nęcącym. Jedno ze wspomnień datuję na czwartą klasę podstawówki i czasy "Złotych myśli" (a internet był na korbkę), kiedy to jedno z zadań wymagało narysowania czegoś, co oddaje Ciebie. I narysowałam, choć rysować nie umiem, dziewczynę stojącą na wysokim budynku z zakrwawionym nożem w ręku (czy na sali jest psycholog?). "Ojej, to takie straszne, ale trochę tak jak Ty". Hej, dziewczyny, dzięki. Wiem jak wyglądałam w podstawówce, Wy, wcale nie byłyście ładniejsze.

Z własnych obserwacji (subiektywnych, a jakże) wynika, stwierdzam, uważam, że mam depresję. To nie dlatego, że jestem melancholijno-liryczna czy dlatego, że trzymam ludzi na odległość kija od miotły. Nie umiem tego wytłumaczyć. Źle czuję się wśród ludzi, moja matka - królowa kontroli nie rozumie mnie i widząc, że chcę iść dalej, że chcę osiągnąć coś więcej na siłę trzymała mnie w domu (i każe wracać w każde wakacje. I feel you, Harry Potter). Każdego dnia odkrywam w sobie kolejne kompleksy, które mają jakieś podłoże w dzieciństwie. A może tylko dorabiam sobie taką historyjkę?

Edwin Shneidman (taki suicydolog/psycholog) stwierdził, że samobójcy nie chcą umrzeć. Oni tylko nie mogą dłużej żyć z bólem, którego zdrowy lub niedotknięty nieszczęściem ponad siły nie jest w stanie sobie wyobrazić. Chcą przerwać cierpienie, a nie umrzeć. I do końca każdy ma nadzieję, nawet wbrew logice, że ktoś go uratuje.

Boję się śmierci, boję się, że czeka na mnie coś wspaniałego a ja zaprzepaszczę to swoją głupotą, swoimi "widzi-misię". Boję się, że tuż-tuż coś/ktoś jest. Jakoś tak przeżywam mijające dni, tygodnie lata. Zmieniam ubrania, gram w gry, uczę się nawet, działam i wciąż czekam. (Nie obrażę się, jak to będzie jakiś w miarę ogarnięty kolo, który poda mi rękę jak się w alkoholowym amoku stoczę ze stołu i zapoda jakimś konkretnym cheesy line - tak jest w musicalach. Oni zakochują się w sobie i przez życie idą tanecznym krokiem. średnio.)

Stali czytelnicy blogaska wiedzą, że z uporem maniaka "znikam" z każdej imprezy na jakiś czas. To test. Kto i w jakim czasie zauważy moją nieobecność. Zajmuje im to średnio godzinkę. Godzinka w krzakach lub pod schodami jest całkiem przyjemna. Całe życie na coś (jedzenie) lub na kogoś (dostawca pizzy) czekam, ta godzina mnie nie zbawi. Znikałam z mieszkania. Moje współlokatorki albo waliły głupa ("Myślałam, że jesteś u koleżanki") albo mówiły, że ich nie było na mieszkaniu. Ja się pytam, w środku tygodnia przez 3 dni? Wy głupie i puste pizdy. Mogłam leżeć martwa w rowie. A ty nawet nie umiałaś wysłać esemesiaka. I już wiem. Wiem, że nikt mnie nie znajdzie, nikt mnie nie uratuje, nikogo to nie obchodzi. Nikogo nie obchodzę.

Dlaczego się jeszcze nie zabiłam?




Bo nie ma nikogo, kto by mnie uratował.