Wiosna 2018

Tradycja to tradycja. Zamiast robić podsumowanie jak normalny człowiek pod koniec roku, podsumowanie robi się na wiosnę.

Magisterka zbliża się wielkimi krokami. Wbrew temu co myślą moi rodzice nie jest najgorzej i po konsultacji z Panem profesorem w połowie maja będę porobiona. Prawdopodobnie a to oznacza obronę w lipcu lub jeszcze w czerwcu. Ok. Trochę się pokłóciłam z ojcem na ten temat, bo powiedział mi, że jak nie zdam mgr do lipca to będę musiała mu oddać hajs za te dwa lata co dostawałam 500 zł co miesiąc. Wiem, że chciał się na mnie wyżyć bo loszka mojego brata wisi mu gruby hajs i zamiast mu go oddać to sobie kupuje pieski i kotki (z hodowli). Nie pozwolę sobie, żeby ktoś mi wchodził na głowę. Kazałam mu "Pierdolić się" (dosłownie) i w sumie od początku świąt nie odzywam się do niego.

W korpo średnio. Coś się tam pojebało i mamy mały armagedon. Z każdej strony czeka na mnie opierdol. Czego nie zrobię jest źle. Co z tego, że dali nam 400 zł premii? Szefowa tego burdelu ma case na iphone za 1000$ (Luis Vuitton) a dała mi 400 zł. Na waciki? Po wypłacie byłam na zakupach ale nic sobie nie kupiłam i to tylko powiększyło frustracje dnia codziennego. Niby miał być spokój w ciągu miesiąca ale chyba coś nie pykło. Do lipca nie wygrzebiemy się z tego gówna i prawdopodobnie niedługo będzie upadłość tego kołchozu. Nawet mnie to cieszy, bo czuję w sobie coraz mocniejsze ciągoty eskapistyczne. Tak pierdolnąć tym wszystkim i wyjechać. Niekoniecznie w Bieszczady ale celuję w jakieś odległe i ciut egzotyczne miejsce. Może Japonia? Nawet nie lubię sushi i nie miałabym tam co jeść ale brzmi wyjątkowo daleko, żebym mogła zacząć mieć inne problemy. Zastąpić jedne problemy innymi na drugim końcu świata - tak trzeba żyć.
A tak serio to rozważam wyjazd do Włoch/Austrii/Szwajcarii. Pisać maile mogę wszędzie a jak mogę je pisać przy prawdziwej włoskiej pizzy to wiadomo, co wybiorę.

Odkryłam, że K. mnie nienawidzi xD. To zabawne, ze przez zazdrość się taka zrobiła. To moja wina, że poszłam do pracy bo mi się nudziło? Jak się dowiedziała, że się przeprowadzam to też się przeprowadziła i na wszelki wypadek ma pokój droższy ode mnie o 200 zł xD. No kurwa. Kto się tak zachowuje. Jak przez 3 lata nie mogłam jeść codziennie na mieście albo nie chodziłam na imprezy bo nie miałam pieniędzy to było ok. Ja pieprzę. Przecież się nie puszczam tylko ciężko pracuję pisząc maile. Skoro mam pieniądze to sobie czasem coś kupię. Rzeczy szanuję i jakoś się to toczy. Zawsze jak gdzieś jadę przywożę jej jakiś drobiazg. Ale nie, najlepiej jest zazdrościć i jeszcze podpierdalać gdzie się da. Coś czuję, że w czerwcu zobaczymy się ostatni raz w życiu.

Ostatnio JM miała urodziny. Zaczęłam składać jej życzenia i miałam tak smutny i pusty głos, że zrobiło mi się trochę głupio. Masz tu urodzinki a dzwoni jakiś dziad i grobowym głosem życzy ci uśmiechu i zadowolenia z życia. Trochę beka. Constansbeka.

Na polu miłosnym jak to na polu miłosnym :^)

Sucho jak na pustyni.

A tak serio to po serii porażek z 2016 dalej mam przerwę od loszków. Trochę mi to zbrzydło takie na siłę umawianie się. Miałam parę razy tindera ale nie skończyło się to nawet kawusią. Nie wiem czy to ja straciłam już siłę i cierpliwość czy po prostu typiarze w interesującym mnie przedziale wiekowym to po prostu debile. Albo tylko ci na tinderze to debile? Przecież nie umówię się z 40 letnim dziadem bo wiadomo o co mu będzie chodziło. Stary kawaler, korzystający z życia i ja - czyli ja. Nie mam siły na dłuższe rozmowy. Nawet jak jadę blabla to po 5 minutach nie mam siły już więcej gadać. Nawet nie mam siły udawać, że mnie to interesuje. Szybko się męczę i długo zasypiam. Nawet nie mam krasza, żeby o nim myśleć przed snem. Niby taki spokój ale przed dużą burzą.

Wróżka z tamtego roku trochę mnie oszukała. Miało być dwóch loszków we wrześniu a nie było ani jednego. 50 zł poszło się paść

Myślę, że idealnie grube kreski eyelinerem nie są w stanie ratować tej twarzy. Myślałam o jakiś sztucznych rzęsach, by jeszcze bardziej zamaskować tę tragedię ale nie mam już siły. Do czerwca się poddaję. Tylko pytanie czy w czerwcu podejmę rękawicę od życia.

Przestałam ostatnio też jeść i gotować. Nawet na regularne posiłki nie mam siły. Czasem tak siedzę 11-12 godzin bez jedzenia. Czipsy też mi przestały smakować. A jeśli czipsy mi przestały smakować to już jest coś na rzeczy. Myślę że mam już tak bardzo umęczoną twarz, że wszyscy wokół wiedzą, że albo ja jebnę tym wszystkim albo to wszystko jebnie mną. Ostatnio laska z pracy pytała mi się czy się zwalniam. Nie mam na razie na to siły. Niby na LinkedIn piszą do mnie jakieś lambadziary z pracą ale jest to korpo, a ja nie mam siły na korpo. Myślałam, że nie można byc już bardziej martwym w środku, ale jednak się da. Jedyne co mnie cieszy to pieski spotykane na ulicy.

Z jednej strony bardzo się bronię przed wszystkim z drugiej przelizałabym się z jakimś nawet-takim-sobie loszkiem.


No i znowu płaczę codziennie. Ale to jest taki standard na wiosnę.

Coś się tam zawsze dzieje.

Do zobaczenia za parę miesięcy.

Mój drogi

mam nadzieję, że się niedługo poznamy. Jest mi źle bez ciebie i chciałbym, żebyś już mnie potrzymał za rękę. Marnuję czas i siebie. Czekam na Ciebie

Czekam i tęsknię.

Wiosna 2017

Wszystko kiedyś mija. Smutek też.

Musicie mi uwierzyć.

Czytam post z tamtego roku (o tytule Wiosna 2016) i tak jakby nie ja. Nie wiem co się stało. Jakby pisała to inna osoba. Bo (uwaga), mimo tych smutków, smuteczków, rozczarowań, płaczków to nie jest mi źle. Nie jestem smutna. Jestem po prostu spokojna. Niezauważalnie zaszły ogromne zmiany co jest najbardziej zaskakujące teraz. Jak tak sobie siądę i się nad tym zastanowię.

W styczniu zaczęłam chodzić na angielski, we wrześniu staruję na egzamin CAE. W końcu. Stać mnie na lekcje, nie będę czekała w nieskończoność. Chcę iść dalej, rozwijać się. Jak zdam to, albo będę startowała na poziom wyżej, albo zacznę uczyć się rosyjskiego. Ważne, żeby skupić się na drodze, rozwoju - a dokąd powiedzie? Nie wiadomo. Nie ma co sobie wyznaczać jakiś śmiesznych celów typu za 2 lata będę robiła podwójnego toeloopa na łyżwach. Za 20 lat ok - jeśli jeszcze będą lodowiska. Teraz skupiam się (w sensie jak znowu będzie sezon) na hamowaniu, ulepszaniu techniki, beczki do tyłu. Wszystko ze spokojem. Kupiłam tez rolki - może na nich nauczę się szybciej, a potem przeniosę to na łyżwy. Kto wie. Na razie próbuję utrzymać na nich równowagę i odrobinę godności.

Zaczęłam też grać w tenisa. Jest super. Na razie ćwiczymy i nie gramy za dużo, ale Pan mnie bardzo chwali i trening mija szybko. Szkoda, że raz w tygodniu ale co zrobię.Cieszy mnie to bardzo. Kiedyś nie lubiłam sportu, bo się szybko męczyłam. Jedynie basen był do zaakceptowania. Nie tylko okazuje się, że mam kondycję, ale sprawia mi to niezłą frajdę. Żadna rozgrzewka mi niestraszna. Rodzice się strasznie jarają, że uprawiam sporty i chyba cieszy ich moje zadowolenie.

Widzę, że dopiero rok po skończeniu wizyt u psychologa zaczyna się poprawiać. Może pewne rzeczy musiały we mnie wrosnąć, może chodziło o kasę i o to żeby się wyrwać sprzed kompa i zamienić memy na endorfiny i adrenalinę we krwi po dobrym granku czy jeździe.

Trochę więc dobrze, że dostałam kosza od tego Michała. Tylko z nim gniłam przed kompem, a nic z tego nie wynikało. Jakby w 2016 zamknął się rozdział tego gnicia. Jakbym w komputerze szukała szczęścia, akceptacji i innych słabych rzeczy. Co złe zostało ucięte i gdzieś tam zostało w tle. Nie robiłam nic konkretnego i nic z tego nie miałam. Poświęcałam mu czas, a dostałam przysłowiową figę. Może wydaję więcej kasy i nie ma mnie częściej w domu, ale to jest tylko dla mnie - coś co sprawia, że ja się rozwijam i podążam gdzieś (nie wiadomo gdzie, oprócz tego, że w stronę śmierci) dalej. I nagle okazuje się, że w wieczory jest mnóstwo do zrobienia i nie trzeba siedzieć w domu. Doceniam i chwile ze znajomymi i samotne wieczory, które mogę poświęcić tylko sobie.

Michał odezwał się jeszcze na początku marca, chyba myślał, że będę dla niego taka miła, jak byłam. Co chciał sprawdzić - nie wiem. A niech spierdala. Starzec w młodym ciele zakomunikował mi, że nic z tego nie wyjdzie. Jedynie co może mi zaoferować to seks. Też niech spierdala. Sram na takie znajomości, tylko się denerwuję. Wiadomo, uderzyłabym z kimś w ślinę i się poprzytulała, ale co zrobię? Nie będę się zadawała z pajacami. Jak na razie całe życie uczuciowe to trochę porażka, no ale co zrobię? Nic. To minie. Tak jak minął smutek.

Lubię teraz wiosnę. W sumie lubię każdą porę roku. Każda jest niezła. Kiedyś lubiłam tylko jesień, dalej jest moją ulubiona porą roku, zwłaszcza ta ciemna i ponura część. Lato jest super; wiosna, bo wszystko kwitnie i zima by wszystko zastygło i wzięło długi oddech na kolejną porę roku.




Wszystko mija, smutek też.

Wiosna jest spoko.

Cieszcie się życiem.

Miłego.