Mały Terrorysta

Jest ciepło. I słonecznie. I coś za ładnie. I rok szkolny. I właśnie z tego powodu postanowiłam przejść się po okolicy (dobra, po mieście). Takie małe sprawdzenie terenu, kto z kim chodzi, kto teraz rządzi na dzielni czy kto ostatnio wprowadził się do mieszkania naprzeciwko. Wszystko to, choć mało interesujące, zawsze jest wspaniałym powodem do plotek z sąsiadkami w kolejce po bułki.

Przechodząc tak przez park w którym planowałam zrobić sobie małą sjestę pijąc pepsi zakupione w Tesco, Ale najpierw chciałam zobaczyć czy nie ma żadnych ćpunów czy dziwnych "par" zabawiających się ku odrazie babć i degeneracji dzieci w okolicy, zauważyłam babcię ze swoim grubciowatym wnukiem na spacerze. Sam fakt dziesięciolatka na "wieczornym" spacerze zaintrygował mnie. No cholera! Muszę iść! I nie żałowałam.

Z donośnym głosem, z idealnym rytmem i z niebywałą pasją rozkazywał swojej babci. Gdyby był starszy i miał mundur idealnie nadawałby się na jednego z oficerów SS, teraz pewnie miałby wszystkie odznaczenia w HitlerJugend. Oprócz jednej. Ale to taki mało ważny szczegół. Nie zazdroszczę rodzicom takiego dziecka. Wychowali rozpieszczonego grubaska. Gardzę takimi dziećmi, które nie rozumieją że są też inne dzieci na osiedlu. I nie lubię sytuacji takich jak ta.

Mały terrorysta: Babcia daj ciastko!
Babcia: Kamilku nie mam już ciastek. Wszystkie zjadłeś.
Mały terrorysta: (płaczliwie) Ale ja chcę ciastko!
Babcia: Mówiłam ci, że nie mam ciastek! Poza tym jest już późno i nie powinieneś jeść ciastek!
Mały terrorysta: ALE. JA. CHCĘ. CIASTKO!
Babcia: Nie mam ciastek
Mały terrorysta: Ciaaaaaaaaastko (zaczął płakać)
Babcia: No dobrze Kamilku już idziemy do domu, to ci kupię ciastko




Oddasz?

A potem włożył mi rękę pod kiecę

No wiesz, siedziałam sama w barze i podszedł on. Taki, przystojny, seksi, zarost jak doktór House. Gadaliśmy o literaturze, filmach i poezji. W końcu stwierdziliśmy, że tu jest zbyt tłoczno i poszliśmy do parku. Po drodze zahaczyliśmy o Żabkę i kupiliśmy Leśny dzban. Byłam już trochę wstawiona, ale noc była taka piękna! Siedzieliśmy na ławce patrzyliśmy sobie w oczy, a on położył rękę na moim kolanie. Widać śpieszno mu było bardzo, bo zataczał delikatne kółka, a jego palce były coraz wyżej. Bawiłam się troszkę jego włosami, ale w końcu uległam i również zaczęłam go podmacywać. Gdy jego ręka wylądowała pod moją kiecą, zdałam sobie sprawę z tego, że zapomniałam majtek, bo dzisiaj dopiero rano pranie robiłam. Przysunęłam się bliżej, żeby miał wygodniej, ale on uporczywie jak myśliwiec krążył po moim udzie. Zachęciłam go wzrokiem, a on przesunął rękę dalej. Najpierw wyczuł bujne włosy, a potem...

Nikt nie uciekał tak szybko jak on.

Dlaczego nikt nie rozumie, że nawet jako Transwestyta mam prawo do miłości?


? Tak wiem, i mam świadomość faktu, że jestem dziwna.

To już koniec

Tak przynajmniej zapowiadali na plakatach co w oknie kina naszego wisiał. Tak mówili wszyscy na sali, tak mówiłam ja, gdy lat temu kilka kończyłam ze łzami w oczach ostatnią stronę zdając sobie z tego sprawę, że zamyka się pewien rozdział w moim życiu. Tak. Ostatnia strona siódmej części Harrego, tak jak jej koleżanki, w przeciwieństwie do stron z innych tomów zostały przerzucone tylko raz. Jedyny. Nigdy więcej nie powróciłam do przygód małego czarodzieja. A cholera chciałabym.

(Nie wiem czego się spodziewałam, nie przewidywałam reakcji na zakończenie kolejnego etapu w moim życiu. Po prostu poszłam tam. Wiadomo, jak Ąri Potter to trzeba elegancko, lans jakiś mały, szpan. Tom ubrała koszulę, przed wyjściem zapodałam Sweetów w głośnikach i rozważałam żywot swój smutny.)

Klimatyzacja, zapach popcornu, ciche szepty zaraz po włączeniu reklam i świadomość nadchodzącego końca tworzą fantastyczny klimat. Niepowtarzalny. Zaczęło się.
Walka dobra ze złem, miłość, nienawiść i takie tam efekty specjalne. Niby nic, a człowiek bardziej się wyryczał niż na Niewolnicy Isaurze. A może to zdanie sobie sprawy z faktu, że jedyną osobą bez popcornu byłam ja?

(Wbrew obiegowej opinii nie płakałam po Mufasie, a nawet nie wiem kim on jest. Tak, nie oglądałam Króla Lwa i jestem z siebie bardzo dumna. Czekam na oficjalny lincz, szafot i ukamienowanie.)

Koniec? Wiadomo-spektakularny. Powalający. Trochę patetyczny i przesadzony, jednakże z całym swoim sumieniem (co go nie mam) jestem skłonna powiedzieć, że co najmniej epicki. Przynajmniej dla mnie. Być może na ocenę wpływa moje przywiązanie do serii, niespełniona miłość do Harrego i lekkie popłakiwanie na przystanku, ale fakt faktem Harrego już nigdy nie zobaczymy. To już jest koniec. Spektakularny. I warto go zobaczyć.

Albo przynajmniej uczcić pamięć o tak wspaniałej książce.

(Tak wiem, że będziemy napędzać wielką maszynkę jaką jest kapitalizm, ale co poradzić. Piracić nie będę. Przynajmniej Harrego)