I tak dostaniesz skarpetki

Już w tamtym roku narzekałam na fakt dostawania prezentów. Pomijając zażenowanie, towarzyszące otrzymywaniu ich jest jeszcze coś. Takie malutkie coś. Trafność wyboru. Będąc młodsza mówiłam zazwyczaj rodzicom co chcę. Płyty, książki czy plecak. Wszystko super, git majonez. Do pewnego momentu jakim jest rodzaj książki, artysta który znajduje się na płycie czy kolor wyżej wymienionego plecaka. Będąc młodocianym fanem Maanamu i Muse, trudno ukryć swe zażenowanie dostając płytę "Top Kids 7" od ojca, który jest miłośnikiem Deep Purple czy The Sweet. Trudno mi też zrozumieć fakt, że będąc lekko przy-głupawym (oj, wtedy tak)fanem Dostojewskiego dostać "Dziewczynę Ameryki 2" (Przez pół książki bohaterka pierdoli o tym, że jej chłopak chce ją przelecieć i się zastanawia czy mu dać czy nie). Boli mnie to, że mieszkając z rodzicami, oni nie znają moich duchowych potrzeb. Tak blisko, a jednak tak daleko.

Gdy nie mówiłam, co chcę, by nie robić problemów (a jednak były, bo podobno "nie wiadomo czego chcę")to też było źle. Tak źle i tak niedobrze. Co mną kierowało, by nie mówić im czego chcę? Chyba tylko głupota. W tamtym roku, gdy nie wypowiedziałam na głos swoich magicznych życzeń (m.in. własna śmierć, żeby świąt nie było, żeby spaliła się szkoła) dostałam książkę, płytę (od siebie oczywiście) i kalendarz. Tak... najgorszy prezent jak można dostać, oznaczający upływający czas, przemijanie życia i kruchość ludzkiego istnienia. Dzięki Mamo! Na prawdę super!

Jak to jest że nigdy nie trafią? Nieważne jak by człowiek im przypominał o tym co by go "ucieszyło" pod choinką, i tak dostanie, kurwa, skarpetki. Podpowiadanie w sklepie co jest fajne, a co nie, czy przypadkowe "wspominanie" o czymś poszło na marne. I tak dostawałam piżamę.

Swój list napisałam już dawno temu. Ciekawe czy w tym roku choć jedna z pozycji się spełni.