Dzień

"Boję się rano wstać, boję się dnia, codziennie rano boję się otworzyć oczy, ze strachu przed świtem, zupełnie nie wiem, co zrobić z nadchodzącym dniem. No nie mogę. Mam niby jakieś obowiązki, a przecież – pustka, jakby zupełnie nie miało znaczenia czy wstanę czy nie wstanę, czy zrobię coś, czy nie zrobię, higiena, jedzenie, praca, jedzenie, praca, palenie, proszki, sen."

Pierwszy budzik dzwoni o 6.10, następny o 6.30, kolejny o 6.40, a ostatnie dwa o 7.10 i 7.40. Nie, nie jestem wyspana. Nigdy. Zwłaszcza, że była wczoraj impreza, znów. Ale powtórka będzie wieczorem. Idę do łazienki i patrzę na przemęczoną i udręczoną istnieniem twarz. Czy widać, że mnie boli? Tego przyjaciele od wódki mi nie powiedzą. Nie ważne. Robię sobie herbatę (już w kuchni) i próbuję wymyślić co mogę zjeść na śniadanie. O, jeszcze mam pizzę z domu. Odgrzewam gówno i razem z całą obstawą sztućców i szklanek wracam do pokoju. Zaczynam jeść. Nie odczuwam już takiej przyjemności, jak kiedyś dawało mi jedzenie. Równie dobrze mogłabym jeść oponę. Wiem, że muszę zjeść i tyle. Jem w towarzystwie fejsa, papilota, 9gag'a i poczty. Czuję że zaczyna mnie boleć noga, czas na proszki. Teraz jest lepiej.

Łazienka. Mejkap. Jeszcze dwa lata temu byłam przeciwniczką nakładania 5 warstw szpachli na ryj. Ale po paru komentarzach typu "Wyglądasz strasznie" czy "Chyba nie spałaś całą noc" - i podejrzewam że były to eufemizmy skierowane w stronę mojej sparciałej mordy - zmieniłam zdanie i teraz regularnie nakładam różne mazie, by zakryć wiecznie kpiący wyraz twarzy. Wchodzę. Zajęcia. Gdy mam możliwość podczas wykładu to sobie wyobrażam różne rzeczy. Teraz na przykład myślę o jednej osobie, że niby wychodzę zmarnowana (jak zawsze po lekcji), a on stoi pod budynkiem i zaciąga się papierosem. Że szmaty z grupy patrzą łakomym okiem, a on się odwraca i mówi "chyba byłaś niegrzeczna" czy coś w kierunku naughty talks, i że jesteśmy tylko my, a potem idziemy na kebsa. W rzeczywistości wyglądałoby to tak, że on już by wyrwał ze trzy dupy, zanim zdążyłabym zejść z 3 piętra na tą jebaną fajkę. Ale czasem słucham co mówią za moimi plecami, czy może coś o mnie, że jestem jebusem, albo coś w ten deser. Zastanawiam się, czy jestem dla kogoś ważna. Ale nie jako dziecko czy źródło dochodów, ale tak po prostu i bezinteresownie. Wiem, że może tak. Wiem, że on mnie lubi, chyba, i jestem ostatnią osobą, którą by prosił o pomoc, ale poprosił. I wciąż do mnie pisze, ale może po ostatnim mnie już nie lubi. Nie wiem. I nie zaciągnął mnie do łóżka, jak wiele naszych koleżanek. W sumie nikt mnie nie zaciągnął, bo ja zawsze uciekam. Zawsze.

Zależnie od zajęć, albo idę coś zjeść z K. albo odprowadzam ją na przystanek i potem spierdalam do domu. Zależnie również od dnia, i pustości lodówki idę do biedry albo gdzieś po jakieś jedzenie. Czipsy i batoniki czy inne bułki. Wracam do domu. Jem. Robię herbatę. Palę. Odpalam komputer i sprawdzam fejsa, ewentualnie bloga Kasi Tusk czy innych, pięknych i bogatych. Nie mam co robić, więc nie robię nic. Robię zadanie, a cały czas w tle gra mi jakaś muzyka. Muzyka. To dobra wymówka. Coś w stylu "jeszcze dwie piosenki i zaczynam się uczyć", a pół godziny później dopiero wybieram się po herbatę. Czytam książkę i chcę iść się umyć. Ale jest 23 i znów mamy gości. Jestem też głodna i chcę herbaty, ale boję się wejść do kuchni. Jestem zaszczutym psem w moim własnym domu. Gdy słyszę, że jest na tyle głośno, idę do łazienki. Po 20 minutach jestem w pokoju. Przekręcam klucz. Nie chcę, by ktoś znów tu wszedł bez mojego pozwolenia. Nie chcę, by ktokolwiek tu był. Nie czuję się samotnie, ale chciałabym, gdy już rozczeszę włosy i przygotuję rzeczy na nowy dzień, żeby ktoś tu był. Żeby był i... żeby był.

Kładę się do łóżka i nasłuchuję. Słucham, czy mówią coś o mnie, czy lecą jakieś komentarze, czy już mam przejebane, czy szykują mi niespodziankę, czy będzie jeszcze gorzej. Ale tylko drą mordę. Najpierw mówili, że mnie lubią, że szacuneczek, że jesteś wporzo, ale jak rzuciła się na mnie jakaś szmata, jak poprosiłam gostka o ognień, to żaden, żaden mi nie pomógł, nie zapytał jak się czuję. Żaden, choć wszyscy to widzieli. Potem słyszałam w nocy jak mówili, że będę miała duże limo i tyle. Łykam jeszcze coś na sen i słucham dalej. Boję się, że kiedy zasnę, to tu wejdą. Boję się wielu rzeczy. Obracam się w łóżku około 20 razy zanim będę tak zmęczona, że oczy same mi się zamkną. Ale nie śpię i czuwam. Czekam, aż wyjdą z mojego domu, żebym mogła spokojnie zasnąć. Żebym się nie bała. Żebym przeczekała do ranka. Żeby mnie zastał nowy, chory dzień.