3 czerwca 2014

Pani Kardiolog, lat 20

Panna z nałogami, nadwagą, depresją. Nieszczęśliwa, niewierząca, niewiedząca, cyniczna, rozgoryczona życiem. Bez poglądów, bez marzeń, bez planów i perspektyw na życie, które już zakończyła nawet go nie przeżywszy. Nie czyta, nie słucha, nie ogląda, nie skleja, nie rysuje, nie tańczy, nie pisze.
Bez dziecka i kredytowych zobowiązań. Jeszcze.

Chciałaby być mądrzejsza.

Wciąż się cenisz. Nie za bardzo? I tak jesteś kolejną szmatą, jak reszta tych pustych panienek, które spotykasz każdego dnia. Może, są przynajmniej ładne, wysokie, szczupłe i mają milijon znajomych. Ty - została ci JMK (która wyjeżdża) i PaterNoster (który też wyjeżdża) i jakieś tam koleżanki. Nikt nie będzie cię prowadził za rękę całe życie, bo każdy ma swoje. Ty, choć swojego nie masz i tak już je spierdoliłaś.

Na pozór ciągle masz seksistowskie żarty, suche żarty i smutne życie, jesteś urocza i zabawna, wszyscy myślą, że rżniesz się na prawo i lewo. W głębi czekasz na prawdziwą miłość.

Mogłabyś już zostać dziwką albo się zabić, bo wszyscy mają dość ciągłego wysłuchiwania o twoich pierdolonych, z dupy wyciągniętych, problemach.

Przynajmniej miałabyś co opisywać.



Parę poprzednich słów napisałam jakoś początkiem maja.

W tym momencie nie mam nic do powiedzenia.

4 komentarze:

  1. Powiem tak od siebie- skoro nie podoba nam się życie jakie mamy do tej pory, skoro nie podobamy się sami sobie, w swojej skórze czujemy się więźniami...to nie pozostaje chyba nic innego, jak to zmienić? Po prostu, zawsze jest na to szansa. Bo chodzi o to właśnie, żeby czuć się dobrze w swoim życiu, móc spojrzeć sobie w oczy w lustrze...i jeśli jest tak źle, w jakąkolwiek stronę nie pójdziesz, musi być lepiej:) Tylko podstawowa kwestia to ruszyć z miejsca, zamiast stać i czekać na cu. One same się nam nie przydarzają.
    I powiem jeszcze, że szmata możesz być, znowuż, tylko sama dla siebie. bo nikt inny nie ma cię prawa oceniać a poza tym...w każdym człowieku jest coś pięknego. Tylko czasem trudniej to odkryć. Najtrudniej nieraz właśnie w sobie

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. wydaje mi się, że muszę poczekać. ale może mi się tylko wydawać. tylko boje się, że ominie mnie ten moment, o ile mój tramwaj zwany pożądaniem już nie przejechał :)

      Usuń
    2. Więc poczekaj, złap oddech przez chwilę...a tramwaj cóż czasem jak w życiu, nadjeżdża następny.

      Usuń

Anonimy dostaję wetknięte w pranie. Tyle smaczku w życiu mi wystarczy.