Chyba sukces

Zaczęłam grać na pianinie. Po raz pierwszy od 3 lat. Trochę sukces. Nawet bardzo. Powoli przypominam sobie wszystko. Wybrałam kilka utworów, które będą w moim stałym repertuarze. Chopin też, choć nie przepadam. Zauważyłam, że większość z tych utworów jest z serii "nie zaruchałem" czyli są po prostu smutne i rzewne, trochę pedalsko-romantyczne, liryczne i melancholijne - czyli trochę jak ja. Mam też etiudy (takie bardziej na sprawność) - jedną Lista i jakiegoś Mietka. Mam też Czajkowskiego - coś z Jeziora Łabędzi (odkryłam to dopiero dzisiaj, jak zaczęłam ćwiczyć, ale która część to nie wiem, bo oczywiście wszystko w cyrylicy) jakieś rzewne gówno, ale ostatnie które grałam na egzaminie i jedno z niewielu które mi się podoba. Jak sobie wszystko przypomnę to chcę poszukać nowych nutek albo kogoś kto by mnie uczył. Bo ja na prawdę lubię grać. A ta przerwa dała mi do zrozumienia jak bardzo. Zrozumiałam też, że zamiast się złościć, zamiast płakać mogę grać i całą złość, wszystkie emocje przelać na klawisze. Wypadałaby też nastroić pianino, ale wtedy rodzice dowiedzą się, że gram, a na to jeszcze nie jestem gotowa. Jeszcze nie teraz.

Chyba każdy potrzebuje przerwy i chwili by zrozumieć jak niektóre rzeczy są dla niego ważne. Nawet jeśli ta chwila trwa 3 lata. Nie żałuję. Bo muzyka była ze mną przez ten cały czas, jak nie bardziej. Teraz mogę grać. Rozważam nawet kupno keyboardu albo elekronicznego pianina żeby grać na studiach. Ale zobaczymy. Kiedy gram, jest dobrze. Nie goni mnie egzamin, pan profesor nie krzyczy (a przydałby się do konsultacji). Jestem ja i pianino.

Gram.
Zaczyna być lepiej.
Jest dobrze.