Trochę się spalam od środka. Ogień namiętności wypełnia pustkę mieszając się z tęsknotą do drugiego ciała. Spala mnie również coś innego: ból. Nieprzenikniony. Straszny. Tępy. Ból rozczarowania. Samą sobą. Wpadłam jak kapusta w gówno. A wisienką jest strach. Czego się boję - nie wiem. Czekam na coś się nie wydarzy. Pragnę tego, ale wiem że nic z tego nie będzie. Długo łudziłam się, że będzie dobrze. Nie będzie. Nowy rok akademicki zacznę z jeszcze głębszą depresją, serce wytnę a uczucia wypalę jak to siano na polu.
A potem położę się w wannie z zimną wodą by złagodzić ból i przyzwyczaić się do przeszywającego chłodu, który zostanie już ze mną na zawsze.
Wezmę dodatkowy wf, angielski, pracę, sprzątnie biur po godzinach, chór, taniec, wyłączę muzykę i znów zacznę umierać.
Moim żywiołem jest powietrze. Ogień potrzebuje powietrza.
Chyba ma go za dużo.
Mnie kiedyś mówili "nie jest tak źle, żeby nie mogło być jeszcze gorzej". Uszy do góry, cokolwiek się dzieje, nie dzieję się to bez przyczyny. Znajdź pozytywy w negatywach i pokaż dupsko złym humorom i depresji!
OdpowiedzUsuń