Świąteczny spadek formy

Jak zwykle przed świętami czuję się słabo. Czas na podsumowania, nowe postanowienia, refleksje doprowadzające do refluksji. Rodzinna atmosfera oscyluje w granicach zera bezwzględnego a i szanse na jakąkolwiek poprawę też są raczej nikłe. Chciałabym być świąteczną osobą. Raz w roku chciałabym założyć sweter z napisem "Merry Christmas ya filthy animal", grać kolędy, piec ciasteczka, mieć tyle kasy, żeby bez żalu kupić sobie naklejki z pingwinkami. Chciałabym mieć takie święta, jakie mi się wymarzy, a nie takie, jakie mieć muszę.

Czas podsumowań doprowadza mnie na granicę rozpaczy i szaleńczego smutku. Czy kiedykolwiek uda mi się poznać kogoś kto jest w porządku, jest szczery albo honorowy? Czy kiedykolwiek uda mi się spotkać kogoś, kto po pięciu minutach rozmowy nie będzie chciał mi się dobrać do tyłka, tylko wyrazi zwyczajna chęć poznania? Ot, tak, najzwyczajniej w świecie, spędzić ze sobą czas. Chciałbym kogoś, kto po prostu będzie. Wszechświecie, czy to takie trudne? Czy kiedykolwiek przed 25 urodzinami uda mi się być z kimkolwiek? Moi znajomi wchodzą w związki, rozstają się, rodzą im się dzieci, a ja? Gdzie w tym wszystkim ja? Gdzie mam iść, by spotkać tą właściwą osobę? Co mam zrobić, żeby spędzać "miły dzień" częściej niż raz w roku? Byłam na wakacjach w Budapeszcie na całe 12 dni, fajny był ten wyjazd, ale to ten jeden czerwcowy dzień dręczy mnie nieustannie. Te pocałunki, ciepły dotyk, pomruk zadowolenia w uchu, te przyjazne dłonie obejmujące mnie, słodkie szepty, a przede wszystkim obecność drugiej osoby. Nie było nocy, żebym przed snem nie próbowała sobie tego przypomnieć, nie było dnia, żeby coś nie przypomniało mi o tym gorącym czerwcowym popołudniu. W kalendarzu grudzień, a ja tylko myślę o tamtej sobocie.

W sumie taka jestem, bardzo szybko się napalam, a potem muszę przez kilka miesięcy walczyć z "uczuciem" i doprowadzać się na skraj rozpaczy, żeby jakoś to wszystko wyrównać. Czy to moja wina, że chcę być z kimś blisko, a nie jestem w stanie tego osiągnąć. Zbliżam się, ale nigdy nie osiągam punktu styczności. Jak jebana asymptota. Czasem nachodzi mnie myśl, że mogłam się dać przeruchać w tym kiblu. Jak ostatnia szmata, w końcu każdy jest trochę kurwą, c'nie? Teraz w sumie staram się o tym zapomnieć, ale hm... ktoś mi pokaże język, a ja od razu przypominam sobie TEN język pieszczący moje usta. I tak w kółko. Nie lubię takich akcji; najpierw ktoś poświęca Ci całą uwagę, dręczy słodkimi esemesiakami w nocy, a potem przez pięć miesięcy musisz szantażem wymusić rozmowę.

Ha! To was zaszokuje! Zaczęłam jeździć na łyżwach! Byłam na razie kilka razy ale bardzo mi się to spodobało i nie raz się jeszcze wybiorę. Ja i sport - no kto by pomyślał. Powiedziałam matce, że byłam na łyżwach, zaproponowała, że dośle mi trochę kasy, jeśli mi brakuje. S.z.o.k. Może dlatego, że rzadko się odzywam, rzadko dzwonię.

Jeżeli kiedykolwiek będę miała dziecko (lub -ci) - bo ktoś będzie chciał ze mną je mieć czy coś w ten deser - to osobiście zapewniam, że te dzieci babci od strony swojej mamy nie będą widywać za często. Bo to jest, kurwa, zasrany ciemnogród, umysłowa Kambodża i festiwal dwulicowości. Wystarczy, że ja przez to przeszłam i jeszcze musiałam się sama sabotować, żeby od tego uciec. Nie pozwolę sobie, żeby ktoś tak zniszczył moje dzieci, tak samo jak próbował zniszczyć mnie. O nie.

Żeby było śmieszniej nawet nie mam jak z matką pogadać. O czym bym nie zaczęła słyszę, że nie jestem wyjątkowa, inni mają gorzej i nie mogę traktować innych z góry? Mam się dostosowywać do poziomu innych? Ona zaczyna mówić o jakiś moich znajomych ze szkoły, a ja się tylko denerwuję. Jestem zawieszona pomiędzy wieloma światami. Jedne opuściłam, aspirując do drugich, a tam gdzie udało mi się dostać jestem traktowana protekcjonalnie. To, co opuściłam, staram się wyplenić, wyzbyć złych nawyków nabytych w przeszłości, staram się nie być taka jak inni z mojego otoczenia (kolejny epos na osobną notkę). W tym całym temacie pod tytułem "Życie" jestem sama. Sama, sama, sama.

Bardzo brakuje mi ciepła drugiej istoty żywej. Myślę mocno o psie, ale taki luksus muszę odłożyć na kilka lat później. A tak bardzo bym chciała mieć zwierzątko do którego będę mogła się przytulić. Pies Cię kocha bezwarunkowo, a w dzisiejszych czasach zazwyczaj trzeba coś sobą reprezentować. Najczęściej w cenie jest głębokie gardło, a nie umysł.

Trochę galimatias, ale edytuję tę notkę już 20 raz, a piszę ją od początku listopada.

Ahh, dostałam piękny prezent (przed)świąteczny. Wybrane eseje Sylvii Plath (totalnie smutaśne - w sam raz dla mnie) i czekoladki z Lindta to szalone połączenie, ale ostatnia pozycja zostaje tajemnicą, bo oficjalnie wciąż dieta i ćwiczenia są u mnie numero uno. Ostatnio Karolyna stwierdziła, że ostatnimi czasy jestem "czasem wesoła". To dużo, że ktoś to zauważył. To dużo, bo to znaczy, że coś się zmieniło. Może być tylko lepiej.

Trzymajcie się tam.
Jakoś.

W.e.g.e.t.a.c.j.a.

Mija kolejny uroczy dzień, kolejnego uroczego miesiąca. Mamy jesień, a od czerwca moje smutne życie stało się jeszcze smutniejsze. Wystarczyło lizanko na peronie, macanka w parku, by wspomnienia pewnej uroczej soboty stały się udręką dnia codziennego. U.D.R.Ę.K.Ą.

Czuję się teraz jak Bridget Jones, którą gardzę za typową małomiasteczkowość, naiwność i próbowanie na siłę by zmienić cokolwiek. Oj, przecież ja jestem taka sama. UPS. Jak zwykle popłakałam się pod prysznicem, już po popatrzyłam na siebie w lustrze i postanowiłam. Koniec kurwa, wegetacji. Pobudzona potrzeba czułości i dotyku drugiej osoby (albo czegoś ciepłego i miękkiego) zamieniła moje smutne i melancholijne życie w koszmar.

Czuję się jak gówno. Co z tego, że jesteś ładny, skoro jesteś chujowy? Pani psycholog powiedziała mi, że nie będę inteligentniejsza. Szkoda. Niby stosuję te rady, niby jakoś widać zmianę zachowania, postawy, że niby pewniej, pierś wypięta, brzuch wciągnięty, quasi-uśmiech, żeby nie odstraszyć. Widzicie te martwe oczy? Po prostu dead inside.

Chodzę. Trochę uciekam od wszystkiego; współlokatorów, rodziny, uczelni, od blogaska. Po tych 10 kilometrach mam dość wszystkiego. Przynajmniej zmęczona zasypiam szybciej nie myśląc o tym co było, czy co będzie. Nie mam też depresji, żeby winić ją za taki stan rzeczy. Czuję się silniejsza na ciele. Dusza jest martwa, serce na ostatniej prostej do dołu. Co to za życie?

Dieta doprowadziła do tego, że nie jestem w stanie zjeść ciężkostrawnych rzeczy. Czipsy, pączki; nawet po drożdżówce jest mi niedobrze. Codziennie kurczak z makaronem, lub z ryżem (czy kaszą), pomidorowa ew. rosół, czasem ziemniaki. Boję się ugotować spaghetti, kupić salami a co dopiero zjeść pizzę. W czasie nocnego wypadu na miasto po jednym piwie rozbolała mnie wątroba. Poszliśmy coś zjeść i dostałam jakąś kanapkę z podpiekanym gównem (lepsze to, niż McDoanld). Zjadłam z niesmakiem, a resztę nocy spędziłam zwijając się z bólu i popijając kolę. Czy ja mam teraz jeść cieciorkę czy innego gówno? Czy moje życie będzie kiedyś smakowało tak dobrze jak włoskie wakacje w słońcu Toskanii, a nie jak kolejna sucha kanapka z chudym twarogiem, jak gówno? Słabo, bo moje życie kręci się wokół jedzenia, ale wokół czegoś musi. Chyba lepsze jest to, niż ciągłe leżenie w łóżku i popłakiwanie w podusię, za to, że jest się zwykłą, pustą pizdą.

Mija kolejny rok, a ja wciąż niczego nie osiągnęłam. Ani sławy, ani pieniędzy, ani życia emocjonalnego, ani prywatnego. Nie udało mi się utrzymać ciekawej znajomości dłużej niż 3 miesiące (bo już w lipcu wiedziałam, że to pierdolnie, ale żyłam nadzieją aż do wyczerpania zapasów), nie udało mi się mieć wyższej średniej, nie udało mi się uciec, nie udało mi się nic, nie udało mi się żyć.

Dni mijają, a ja sobie W.E.G.E.T.U.J.Ę.

Sierpień

-Nie lubię sierpnia. No, po prostu nienawidzę. Nie wiem dlaczego. Zawsze jestem taka jakaś niespokojna, neurotyczna, melancholijna, częściej popłakuję i jem, a mniej spuszczam z krzyża bo i tak po tym wszystkim się popłaczę. Boję się, cholernie się boję. A czego?
Nie wiem.
Jestem taka niespokojna, mam niespokojny sen i sny. Budzę się zlana potem, jakby już, tuż tuż, było coś strasznego. To kolejny rok z takim dziwnym posmakiem sierpniowej niepewności a potem okazuje się, że nic się nie wydarza. Bo nic się nie wydarzy. Takie lęki byłby racjonalne w przeddzień urodzin (bo jesteś rok starszy niż byłeś, a dalej nie zaruchałeś) czy pod koniec roku kalendarzowego. No, coś się kończy, źle nie było, dobrze też nie. Kolejny smutny rok samotności, alkoholu i nierealnych wyobrażeń na temat ludzkiego ciała w niemieckich produkcjach pornograficznych z lat 90'. Dużo łóżka i mniej ludzi. Jeszcze mniej nadziei i jeszcze więcej leków przeciwbólowych. Dużo bezsennych nocy i jeszcze więcej łez bezradności. Konwulsje z bólu i takie poczucie, że zaraz musisz zwymiotować, bo już nie wytrzymujesz. I choć w sierpniu gotuję najwięcej, smażę jabłka i kotlety, zaprawiam konfitury i robię soki z własnoręcznie zebranych owoców, choć suszę pomidory i pławię się w dobrociach ziemi, choć próbuję nieznanych smaków, tracę apetyt. Wypycham na siłę kolejną łyżkę jogurtu, otrąb; nawet hamburger czy gniotki (gnocchi) z gorgonzolą nie są wstanie zabić posmaku obrzydzenia. Nie tylko wobec siebie, ale i wobec świata. Tak bardzo mi niedobrze, tak bardzo jest mi źle i tylko liczę na rękę, która mnie z tego wszystkiego wyciągnie. A jak się pojawi chociażby palec, to uciekam, bo nie chcę być od kogoś zależna, nie chcę być wdzięczna, nie chcę komuś czegoś wisieć. I tak z jednego marazmu w drugi.

Chodzę do psychologa i jedyne co zauważyłam to, to, że wszystkie moje "phoblemy" to po prostu wpływ pojebanych zachowań mojej matki( i jej rodziny), która no cóż... jest tylko moją matką. Kiedyś bardzo mi to przeszkadzało, dziś wiem, że to ona powinna iść na tę terapię,a nie ja. I jeszcze na siłę wypycha mnie z chaupy w ramiona "wyimaginowanych" bojsików (no bo z tym koleżkom z czerwca nie chcę mieć nic wspólnego). Jak mnie to denerwuje! Jestem jak bulterier, jak wściekły byk, jak Tomy Lee Jones w "Ściganym". Ale uśmiecham się i mówię jej "Jeszcze słowo, a się puszczę z murzynem i będziesz miała czarnego wnuka. F.U.J!" a potem wracam do budowania kolejek. Tyle mam co się pośmieję.

Wiesz kiedy się dobrze czułam? Kiedy jechałam do Niemiec. Kiedy gnałam autostradą, z głośników krzyczeli Samanta Fox, Sabrina, Michale Jackson i Tina Turner. Czułam się dobrze. Czułam na chwilowo wolna od tego wszystkiego. Tak bardzo się boję. Tak bardzo się boję. Boję się. Nie czuję się sobą, tak jakbym chciała... czy ja wiem uciec sama z siebie. To jest straszne bo nie ma już niczego, czym mogłabym się napełnić. Czym mogłabym wypełnić tę zasraną pustkę po sercu, płucach, po uczuciach. Gry, alkohol, telewizja, internet, telefon, jedzenie, to mało. Modlitwa, to też mało. A ja bym tak chciała przestać się martwić, przestać się już bać raz na zawsze. (I żeby mnie ktoś potrzymał za łapkę)

-Może dlatego, że sierpień to miesiąc trzeźwości?

-A, może.