Rozczarowania

Wszystkie żywota gorycze
Zamknąłem w sercu, jak w grobie:
Niech drzemią w nim tajemnicze,
Nie mówiąc światu o sobie.

/A.Asnyk

Nie odczuwam już ukłucia zazdrości, wszystko przestaje mnie obchodzić, powoli opadam w objęcia morfeusza, bo tylko tam jest jakaś nadzieja. Panicznie wierzę, że w snach wyczytam swoją przyszłość. Nie sądziłam, że można być tak obojętnym na wszystko. Jednak można, a i pewnie niedługo i siebie zaskoczę, gdy okaże się, że nie obchodzi mnie jeszcze więcej rzeczy, że egzystencja jaką prowadzę sensu większego nie ma, a dziś jest idealna pogoda na śmierć. Minęło najgorsze pół roku w moim życiu, jak na razie. Wciąż wyczekuję na coś co nigdy się nie wydarzy. Ile jeszcze mam czekać na jakiś pozytywny znak. Ile jeszcze mam wycierpieć dla jednej kropli szczęścia? A może jestem tak głupia i nie widzę go wokół mnie, bo liczę że po prostu pierdolnie mnie w twarz? Może wystarczy, że się po niego schylę? Tylko jak.

W sumie jestem tylko rozgoryczona, nieszczęśliwa i sarkastyczna.
Ale tylko jedna osoba o tym wie.
Dla reszty mnie nie ma, bo i po co.

Pani Kardiolog, lat 20

Panna z nałogami, nadwagą, depresją. Nieszczęśliwa, niewierząca, niewiedząca, cyniczna, rozgoryczona życiem. Bez poglądów, bez marzeń, bez planów i perspektyw na życie, które już zakończyła nawet go nie przeżywszy. Nie czyta, nie słucha, nie ogląda, nie skleja, nie rysuje, nie tańczy, nie pisze.
Bez dziecka i kredytowych zobowiązań. Jeszcze.

Chciałaby być mądrzejsza.

Wciąż się cenisz. Nie za bardzo? I tak jesteś kolejną szmatą, jak reszta tych pustych panienek, które spotykasz każdego dnia. Może, są przynajmniej ładne, wysokie, szczupłe i mają milijon znajomych. Ty - została ci JMK (która wyjeżdża) i PaterNoster (który też wyjeżdża) i jakieś tam koleżanki. Nikt nie będzie cię prowadził za rękę całe życie, bo każdy ma swoje. Ty, choć swojego nie masz i tak już je spierdoliłaś.

Na pozór ciągle masz seksistowskie żarty, suche żarty i smutne życie, jesteś urocza i zabawna, wszyscy myślą, że rżniesz się na prawo i lewo. W głębi czekasz na prawdziwą miłość.

Mogłabyś już zostać dziwką albo się zabić, bo wszyscy mają dość ciągłego wysłuchiwania o twoich pierdolonych, z dupy wyciągniętych, problemach.

Przynajmniej miałabyś co opisywać.


Parę poprzednich słów napisałam jakoś początkiem maja.

W tym momencie nie mam nic do powiedzenia.

Szmata

Jak szmata, naprałam się jak szmata. Znów. Jak ostatnia szmata dałam się obmacywać obcym facetom, jak szmata dałam sobie stawiać drinki (chociaż nie, to jest całkiem spoko). Jak szmata wyszłam na fotkach. Napierdolona wyjebałam się na poboczu. Gdybym była sama, pewnie tam bym została. Jestem zwykłą szmatą. Jak szmata osiągam powoli dno. Gdyby nie ograniczone fundusze, takie imprezy byłby częstsze. Szybko by poszło. Seks w kiblu, jakieś prochy. Jak ostatnia szmata.

Dno to też nie jest. Jeszcze. Trochę się boję. "Idziemy do kibla?" wiem że czas spierdalać. Dostałam dychę "Kup piwo". Kim jestem? Szmatą. Podchodzę do J. i mówię, że spierdalamy. Szkoda, że hajs oddałam. Miałabym na kebsa. Ona potrafi się kulturalnie bawić. Ja - nie. Bo lubię ten moment, kiedy tracę świadomość, lubię nie czuć nic, lubię nie czuć jak upadam twarzą na krawężnik. Znika poczucie pustki i zastępuje je błogi stan nieświadomości. Wszystko jak w filmie, upadek, krew, dopiero następnego dnia czuję ból w twarzy, jakby życie w postaci dresów dało mi wpierdol pod blokiem.

Ale nie. I ten powrót. Byle do domu. Byle prosto, szybko i w miarę sprawnie. A potem już tylko woda z solą lub kola. Zawartość żołądka wraca, a nią cały wieczór. Darmowe drinki, ten pojeb na parkiecie, poczucie bezradności i to cholerne pytanie: "Dlaczego cię tu nie ma, by mnie stąd wyciągnąć?" plus moje ulubione "Gdzie jesteś?". Potem jest już łatwiej. Tylko urywki. Cmentarz, dresy, krawężnik, jakiś samochód, klatka schodowa i na sam koniec pierdolony budzik i menel w autobusie.

Na prawdę muszę upaść jeszcze niżej, by z tego wyjść? Czy muszę dać się przeruchać w kiblu, czy musi mi wpierdolić jakiś dres, czy musi mnie obszczać menel, czy muszę wykonać złoty strzał w jedynym możliwym kierunku, żebym mogła... sama nie wiem. Odpuścić? Zapomnieć? Nawet tego nie wiem, bo jestem zwykłą szmatą. Bo nic już nie wiem.

Wyjścia z 3 klubu już nie pamiętam.
Co najbardziej wryło mi się w pamięć?

Ty masz taki problem, że nie potrafisz zaufać ludziom.

Jak szmata.