Naznaczona

Po-walentynkowy wieczór dobiega końca, a ja pod wpływem tym razem informacji z instagrama (dzień wódki dopiero będzie, więc spox - wyczekujcie rzewnych pościków) zadumałam się (znów) nad swoją egzystencją (marność nad marnościami). Zapodaję właśnie najlepRZy surfrock. Nalewam sobie herbatki z sokiem malinowym, owijam szczelnie kołderką i pochylam się pokornie nad klejącą się klawaturą. Znów.

Moja dobra znajoma zaręczyła się. Wiek podobny, reszta już nie. Ale wiadomo, takie rzeczy się nie liczą. Nie ważne, czy jesteś brzydki, czy gruby, czy głupi, czy inteligentny, czy niski, czy wysoki, czy jesteś hujem, czy szmatą, czy pierwszą lepszą raszplą. Nie ważne czy jesteś Hitlerem a twoim hobby jest masowe zabijanie wszak i on miał dziewczynę. Nie wiem o co mi chodziło w tym akapicie bo poszłam jeść zupę. Ale... aaa! Tak! Ważne, że jest ktoś dla kogo warto się uśmiechać, warto wstać z łóżka i walczyć.

No to... moja znajoma się zaręczyła. Nie, nie jest w ciąży, nie umiera, jej chłopak nie wyjeżdża. Ma lat 20 a jej chłopak 18. Kochają się. I to jest piękne. Chyba. Znaczy się... no jeżu, no wiadomo... bez zazdrości. W sensie gratki, daję dysię i liczę na rewanżyk. Zostaje mi cieszyć się z jej szczęścia, bo na nie zasługuje. Jest wspaniałą osobą, pomocną i w porządku.

No ale jak to jest? (Ulubione pytanie życia, nie tylko po wódce ale i już na trzeźwo)

W sensie... Oj kurwa.

Po prostu nie mam komu zaufać. No kurwa mać. Potrzebuję odrobiny akceptacji i zaufania.

Przekraczamy granice

Bóg istnieje. I właśnie się o tym przekonałam. W Wigilię.

Jest takie coś, że masz kogoś, lub coś (praca, hobby, cokolwiek) co kochasz nad życie. Jesteś w stanie dla tego zrobić wszystko. Dla przykładu kochasz kogoś, ale wiesz że nie możesz z nim być, liczysz na coś, ale ogarnia cię tylko jeszcze większa frustracja. Każdy dzień to pierdolona walka z sobą, by nie zadzwonić, by nie zrobić jakiegokolwiek głupiego ruchu, by przestać o tej osobie myśleć. I tak mijają dni, tygodnie, miesiące. Coś zjada cie od środka, jak pierdolony rak. Kurwa zajmuje mózg, płuca, serce; zagnieżdża się w żyłach i każdej komórce ciała. Każdy nerw jest wyczulony, na głos, dotyk, obraz. Sytuacja staje się męcząca. A ty tracisz życie: nie potrafisz sobie przypomnieć niczego z poprzednich miesięcy, tylko jedną mordę. Sny, marzenia, scenki rodzajowe przed snem. Wszystko. Twoje życie było podporządkowane tylko jednemu. Walka trwała do dziś. Do wigilii 2014 roku. Siedem pierdolonych miesięcy. Nie jestem do końca pewna, ale sam fakt, że zdałam sobie sprawę z tego jest dla mnie jak wiadomość, że rak ustępuje. To nie znaczy, że jest po robocie. Czeka mnie jeszcze trochę pracy. Przez ostatnie dni dużo płakałam, zwłaszcza przed wigilią. Ale grając sobie w Rollercoaster Tycoon 2 (nie jest to jakieś szczególnie ważne, ale pokazuje jak bardzo 'retarded' jestem)już po wigilii, zdałam sobie sprawę, że nienawidzę. Granica między miłością a nienawiścią jest cienka, ale zasada działa też w drugą stronę. Zasada jest prosta: zacznij robić to, co robisz z ludźmi, którymi gardzisz. Pomogło. Gdyby nie to, pewnie pierdoliłabym się jak ostatnia cipka jeszcze z rok, może dłużej. Nienawiść to najpiękniejsze uczucie na świecie. Teraz czuję, że mogę oddychać pełną piersią. Po prostu... niesamowite. Takiej wolności nie dał mi alkohol, muzyka, tarzanie się po podłodze, stanie na mostach. Po prostu w jednej chwili, jednej cudownej chwili, zrozumiałam jak bardzo nienawidzę. Pierwszy raz od paru dni się uśmiecham i to jest powód do dumy. Może studia psychologiczne stwierdzą, że moje reakcje są powodem jakiś zaburzeń ale w tym momencie liczy się jestem wolna. I ja pierdole...szczęśliwa.


Mogę oddychać.
Jestem na dobrej drodze.
Nienawidzę.
Jestem szczęśliwym człowiekiem.
Jest dobrze.

Hop do dziury

Pierdolnęłam się do Dziury tak o 5 rano, bo nie mam nic innego do roboty jak wstawać o 3 i napierdalać z pustymi słojami w celu grabieży ziem wschodnich. Tak między południem a popołudniem zjawiłam się z piskiem torów na stacji "Dziura Główna". Wyskoczyłam zgrabnie ze śmierdzącego pociągu i wciągnęłam głęboko powietrze. Tak przynajmniej robią te fajne laseczki (którą nie jestem) we wszystkich powieściach. Zamiast zapachu miasta tętniącego życiem, kawy ze Starbucks'a i pieniędzy poczułam starego cygana leżącego na ławce. Home, sweet home - pomyślałam ironicznie i dodałam "Jak tu pięknie", ale bez wykrzyknika, szału nie było. Ruszyłam z radością w stronę przystanku autobusowego gdzie zakupiłam bilet szkolny; studenckich zabrakło. Autobus w mig podjechał. Cudownie. Posiedziałam w nim 3 piosenki, aż zorientowałam się, że nie przejechaliśmy 200 metrów. Podeszłam do kierowcy i mówię "Szanujmy się. Byłby Pan łaskaw mnie wypuścić?" I wyskoczyłam na zabłoconą drogę. Przewijałam się między dresami, między paniami po czterdziestce a szczególnie między ludźmi, którzy rozpaczliwie trzymali się życia, choć ono nie chciało trzymać się ich. Trochę się tu pozmieniało. A może dopiero teraz to zauważyłam? Wszystkie kolorowe witryny zostały zastąpione krzykliwymi reklamami banków/pożyczek. Czasem pojawiał się jakiś Cherry czy inne 7777, potem jakiś mięsny i piekarnia, ewentualnie zakład pogrzebowy. Tak jakby jedna ulica wyrażała cały sens życia. Grałeś na automatach, nie masz hajsu, bierzesz kredyt, jesz bułki a w niedzielę rosół, by potem w jakiś nudny poniedziałek umrzeć.

Nikt nie będzie tęsknić.