Czyli u mnie jak zwykle. Rozczarowania i raczej, co ciekawe, szybkie pogodzenie się z odrzuceniem.
Maiłam sobie takiego stalkera. W sensie nie, że grzebał mi w śmieciach, ale raczej takiego znajomego co potrafiliśmy śmieszkować kilka godzin dziennie. I tak się to ciągało od września 2015 roku. I było tak se ale pojawiły się jakieś żaluzje, aluzje, uśmieszki, wymieniliśmy się telefonami. I tak planowaliśmy spotkanie. I tak sobie je planowaliśmy, że do mnie przyjedzie i spędzimy ze sobą trochę czasu i się poznamy i że po Świętach będzie miał urlop. I tak sobie o tym gaworzyliśmy, aż się okazało, że sobie znalazł dziewczynę.
och.
Trochę to było smutne. Tak smutne, że zapaliłam sobie kilka papierosów i z żalu nie jadłam przez 2 dni. To ciekawe bo nigdy takie coś mi się nie zdarzyło. Przykre, że jedyna rzecz, która utrzymywała Cię przy uśmiechu jebła się jak pusta butelka ze stołu. Niemniej jednak to doprowadziło mnie do takiego przemyślenia, że nie może być tak w życiu, że jakiś pajac będzie Cię podtrzymywał bo się szybciej wywalisz niż wstaniesz. Tylko Ty sam musisz sobie poprzestawiać w głowie, żeby się trzymać i nie puszczać (zwłaszcza z byle kim!).
Moglibyśmy to uznać za sprzyjające wydarzenie i takie zamykające rok 2016. Nota bene 9 rok w astrologii i chiromancji, a to oznacza koniec pewnych rozdziałów, zamykanie pewnych spraw i zaczynanie od nowa. Czyli taki, że tak powiem kosz to super sprawa bo pozbyłam się z życia jakiegoś pajaca i teraz już tylko piękne życie, Kalifornia 1976 i wiatr zjawiskowo targający włosy. Żeby było śmieszniej, nie jest mi teraz (ponad miesiąc po) jakoś bardzo żal; bądź co bądź sama sobie powiedziałam albo w te albo we wte, choć osobiście wolałabym się poprzytulać z żywym loszkiem niż z kołderką. Stalknęłam sobie tą jego nową dziewczynę - takie typowe emo, mroczne klimaty i artystyczna dusza. Nie, żebym była jakaś mega piękna, ale myślę, że mam ciut więcej uroku osobistego i nie muszę sobie domalowywać brwi (hihihihi). Lepiej, że tak się to zakończyło zanim się zaczęło, bo jakby przyjechał i doszłoby do czegoś, ze tak powiem przyjemniejszego to nie wiem czy wyszłabym z domu przez kilka miesięcy. I to bardziej, ze wstydu, że dałam się tak wykorzystać.
Krótko podsumowując - 2016 to constans smutków, rozczarowań i przede wszystkim koszów od chłopaków, ale też realizacji, że jak ja se sama czegoś nie zrobię, to będę tak czekała do usranej śmierci.
Wspomniałam to takim loszku - starcu w młodym ciele, którego pragnęłam wykorzystać w jakiś sposób. To zabawne, ale znów się z nim spotykam i dalej z nim nie rozmawiam. Jakieś pogaduszki - tylko grzecznościowo, tak kilka zdań, nie za dużo. Chyba na naszym pierwszym spotkaniu pogadaliśmy więcej niż przez ostatnie kilka razem wziętych. Jest między nami jakaś taka cicha umowa, jakbyśmy oboje wiedzieli, że to czasowe, ze nie jesteśmy tymi osobami, z którymi powinniśmy się spotykać. On - z moich domysłów i smutku w oczach - wciąż żyje w przeszłości. Ja - po prostu na tę chwilę potrzebuję kogoś, kto by mnie potrzymał za rękę. Podnieca mnie jego dotyk, ale nie chcę nic więcej ni pocałunków i dotyku. Myślę, że można mu zaufać, ale pod tą sztywną postawą siedzi coś strasznego lub smutnego. Chcę być blisko, ale nie zamierzam z nim uprawiać ani roślin okopowych ani seksu. To nie byłoby to, czego chcę w życiu, a po wszystkim gryzłyby mnie wyrzuty sumienia.
I wiecie co, dobrze jest, jak jest. Od paru tygodni jest całkiem wporzo, mimo wszystkich tych nieprzyjemności.
W sumie, pieniądze z korpo trochę wynagradzają smutki dnia codziennego.
27 stycznia 2017
12 grudnia 2016
ljasfhsedgv
No.
W poprzednim pościku wspomniałam, że spotkałam się z takim starcem w młodym ciele. Po jakimś miesiącu spotkaliśmy się raz jeszcze. Na chwilkę. Nie rozmawialiśmy wiele, nie ma o czym. Czego bym nie powiedziała zostałoby zapomniane albo pomieszałoby mu się z inną osobą. Nie warto. Na początku starałam się być zabawna, śmiałam się uroczo i zalotnie albo niewinnie patrzyłam na tego typa. Trochę jak lolita (xD beka). Potem stopniowo mój udawany entuzjazm wygasał, aż do momentu w którym totalnie zamilkłam i zamyślałam się. To było mniej-więcej tak:
Siedziałam tak ze smutkiem w oczach wpatrzona w drzwi do toalety i od wielu miesięcy nie licząc na nic. Poczułam palec na swojej dłoni. Zamarłam i dostałam takiego dziwnego ucisku w górnej klatce piersiowej. Potem jakoś chwycił mnie za rękę. To było miłe. Siedzieliśmy tak: ja - wpatrzona w drzwi kibla (jedyna z możliwych ucieczek); raczej starałam się od niego odwrócić, on - nie wiem na co patrzył. Romantycznie by było jakby na mnie, ale na drzwi kibla też ok. Potem jakoś się pokręciliśmy na tej kanapie tak, że się poprzytulaliśmy (i inne takie) i on mi mówi, że musi już spadać. Umówił się z jakąś typką (brak zazdrości=obojętność; jak mawia mój szef: "jest git!"). Wyciągnęłam mu spod koszuli bardzo długi łańcuszek z serduszkiem i mimo przewidywanej odpowiedzi zapytałam co to za artefakt. Wiadomo o co chodziło. Powiedziałam, że miałam podobny albo go rozwaliłam i wyrzuciłam do kosza (obojętność= "jest git!"). Pozbieraliśmy się i poszliśmy. Rozstaliśmy się w okolicach rynku. Nie umie całować. Wydyma usta jak ryba. Ale czy ja umiem?
Tak jak powiedziałam, po raz pierwszy niczego z nim nie planuję (w mojej głowie) i zamierzam go wykorzystać tylko i wyłącznie do oswojenia się z dotykiem. Nie zamierzam z nim uprawiać ani roślin okopowych ani seksu. Mam plan zaprosić go do siebie, mieć go na trochę dłużej i bez tej publicznej krępacji poprzytulać się i uderzyć w ślinę (może być trochę na dziko).
Poszłam przed siebie bez żalu czy smutku. Nie popatrzyłam za nim, choć zawsze patrzę za każdym. Poszłam sobie. Po prostu. Z pustką. I mimo tłumów na jarmarku świątecznym ta dziura we mnie mogłaby ich wszystkich wciągnąć i byłoby jeszcze trochę miejsca dla szczeniaczków.
Fajnie tak, bez emocji.
I choć kocham zimę, mrozik, śnieżek, łyżwy (!!!), szczeniaczki hasające na białym puchu i cichy las pod białą pierzyną to z bólem serca mówię sobie "Byle do wiosny". Nie wiem czy spotka mnie tam coś lepszego. Planuję wycieczkę do Barcelony. I chyba to trzyma mnie przy życiu. Jeśli oczywiście będą tanie bilety.
W poprzednim pościku wspomniałam, że spotkałam się z takim starcem w młodym ciele. Po jakimś miesiącu spotkaliśmy się raz jeszcze. Na chwilkę. Nie rozmawialiśmy wiele, nie ma o czym. Czego bym nie powiedziała zostałoby zapomniane albo pomieszałoby mu się z inną osobą. Nie warto. Na początku starałam się być zabawna, śmiałam się uroczo i zalotnie albo niewinnie patrzyłam na tego typa. Trochę jak lolita (xD beka). Potem stopniowo mój udawany entuzjazm wygasał, aż do momentu w którym totalnie zamilkłam i zamyślałam się. To było mniej-więcej tak:
Siedziałam tak ze smutkiem w oczach wpatrzona w drzwi do toalety i od wielu miesięcy nie licząc na nic. Poczułam palec na swojej dłoni. Zamarłam i dostałam takiego dziwnego ucisku w górnej klatce piersiowej. Potem jakoś chwycił mnie za rękę. To było miłe. Siedzieliśmy tak: ja - wpatrzona w drzwi kibla (jedyna z możliwych ucieczek); raczej starałam się od niego odwrócić, on - nie wiem na co patrzył. Romantycznie by było jakby na mnie, ale na drzwi kibla też ok. Potem jakoś się pokręciliśmy na tej kanapie tak, że się poprzytulaliśmy (i inne takie) i on mi mówi, że musi już spadać. Umówił się z jakąś typką (brak zazdrości=obojętność; jak mawia mój szef: "jest git!"). Wyciągnęłam mu spod koszuli bardzo długi łańcuszek z serduszkiem i mimo przewidywanej odpowiedzi zapytałam co to za artefakt. Wiadomo o co chodziło. Powiedziałam, że miałam podobny albo go rozwaliłam i wyrzuciłam do kosza (obojętność= "jest git!"). Pozbieraliśmy się i poszliśmy. Rozstaliśmy się w okolicach rynku. Nie umie całować. Wydyma usta jak ryba. Ale czy ja umiem?
Tak jak powiedziałam, po raz pierwszy niczego z nim nie planuję (w mojej głowie) i zamierzam go wykorzystać tylko i wyłącznie do oswojenia się z dotykiem. Nie zamierzam z nim uprawiać ani roślin okopowych ani seksu. Mam plan zaprosić go do siebie, mieć go na trochę dłużej i bez tej publicznej krępacji poprzytulać się i uderzyć w ślinę (może być trochę na dziko).
Poszłam przed siebie bez żalu czy smutku. Nie popatrzyłam za nim, choć zawsze patrzę za każdym. Poszłam sobie. Po prostu. Z pustką. I mimo tłumów na jarmarku świątecznym ta dziura we mnie mogłaby ich wszystkich wciągnąć i byłoby jeszcze trochę miejsca dla szczeniaczków.
Fajnie tak, bez emocji.
I choć kocham zimę, mrozik, śnieżek, łyżwy (!!!), szczeniaczki hasające na białym puchu i cichy las pod białą pierzyną to z bólem serca mówię sobie "Byle do wiosny". Nie wiem czy spotka mnie tam coś lepszego. Planuję wycieczkę do Barcelony. I chyba to trzyma mnie przy życiu. Jeśli oczywiście będą tanie bilety.
23 października 2016
Tinder / dead inside
Tak, założyłam Tindera. Jakoś tak z rozpaczy, z nudów czy też z chęci postalkowania kogo trzeba. Tak sobie przewijam w prawo i w lewo, oceniam tych typków na podstawie zdjęć. Widzę, jaki jest mój ulubiony typ (w okularach, ciemne włosy). Dostaję dużo lajków, czasem ktoś napisze. Od końca września spotkałam się już z trzema chłopakami. To więcej niż przez ostatnie 20 lat. Taka jestem szybka randkowiczka (xD). Trochę to śmieszne, trochę przerażające.
Ogólnie wiadomo, w jakim celu powstała ta aplikacja i niestety 90% koleżków też ją tak traktuje. Staram się zachować jakiś poziom, ale wszystko niestety sprowadza się do tego samego. Zaczęły mnie drażnić takie słabe żarty na tle erotycznym. Kojarzyły mi się zawsze z tymi zwyrolami z czaterii, z którymi pisałam jako renatka_26, a tu okazuje się, ze wszyscy tacy są. Broń Boże, nie jestem i nigdy nie byłam pruderyjna. To zawsze ja miałam (i chyba mam) łatkę tej zboczonej ale okazuje się, że w dzisiejszym świecie to za mało. Teraz jak się opowiada o zainteresowaniach to w cenie jest robienie gały, anal, a nie łyżwy i gotowanie.
To przykre. Straciłam nadzieję na to, że poznam kogoś normalnego w prawdziwym świecie, bo na wszystkich patrzę tak, jakbym chciała ich zabić. Kto by podszedł do takiej osoby? To korzystam z takiego gówna. Okazuje się, że wszyscy wartościowi chłopacy zajęci są przez jakieś babsztyle, a mi zostali tylko właśnie zwyrolowie, studenci filozofii i starsi panowie.
Mimo to spotkałam się z paroma chłopakami. Było miło, ale już się więcej do siebie nie odezwaliśmy. Przy tym ostatnim, postanowiłam sobie, że będę mega urocza i słodka, ale jednak zachowam swój smutny dystans. Taka jestem. Czasem. Opłaciło się, bo na koniec uderzyliśmy w ślinę. W KOŃCU one!!!1 Szkoda, że tak krótko i musiałam go prosić 2 razy o powtórkę, ale to było silniejsze ode mnie. Zazwyczaj umiem się powstrzymać i trzymać wszystko w sobie, a potem wyżywać się tutaj, no ale ... hmmm nawet nie wiem jak to nazwać. Nie było to pożądanie. Ten chłopak też mi się jakoś bardzo nie spodobał. Taki starzec w młodym ciele. Jak zaczęliśmy rozmawiać to też nie zrobił na mnie dobrego wrażenia, ale czułam, że mu się podobam (wiadomo po czym poznałam H3H3H3H3). To pocisnęłam to mocniej. Po prostu chciałam więcej niż uścisku dłoni. Chyba rzeczywiście brakuje mi czułości/bliskości/ciepła drugiej osoby, raczej nie tej erotycznej ale takiej no, normalnej. Mam taki plan spotkać się z tym chłopakiem jeszcze kilka razy, może zaprosić go na film do siebie, żeby się raczej poprzytulać, bo seksu to nie.
Z drugiej zaś strony jest mi głupio, że tak o tym myślę i tak robię. Trochę jakbym była martwa w środku, ale jakbym była to nie chciałabym się przytulać, c'nie? Patrzę tylko na cel jaki osiągnę, nie na to, że mogłabym zranić ewentualne uczucia tego chłopaka. Ale czy on ma jakieś uczucia? Odniosłam wrażenie, że raczej spotyka się ze mną w wiadomym celu. Smutna prawda jest taka, że normalni ludzie już dawno są w związkach i je powoli legalizują, tylko ostały się same wyrzutki. Ale czy wśród tych wyrzutków nie może być kogoś, kto nie jest alkoholikiem, erotomanem, socjopatą, stetryczałym starcem albo kimś z problemami psychicznymi?
A i prawie bym zapomniała.
Siedzimy sobie w kawiarni, śmieję się za swojego żartu. A ten koleś mówi mi, że muszę być bardzo nieszczęśliwa. Czemu, pytam. Śmiejesz się, ale oczy dalej masz smutne.
To przykre, że już nie mam tyle siły by to wszystko trzymać w środku i teraz każdy może to zobaczyć. To przykre być tak nieszczęśliwym będąc tak młodym.
Ogólnie wiadomo, w jakim celu powstała ta aplikacja i niestety 90% koleżków też ją tak traktuje. Staram się zachować jakiś poziom, ale wszystko niestety sprowadza się do tego samego. Zaczęły mnie drażnić takie słabe żarty na tle erotycznym. Kojarzyły mi się zawsze z tymi zwyrolami z czaterii, z którymi pisałam jako renatka_26, a tu okazuje się, ze wszyscy tacy są. Broń Boże, nie jestem i nigdy nie byłam pruderyjna. To zawsze ja miałam (i chyba mam) łatkę tej zboczonej ale okazuje się, że w dzisiejszym świecie to za mało. Teraz jak się opowiada o zainteresowaniach to w cenie jest robienie gały, anal, a nie łyżwy i gotowanie.
To przykre. Straciłam nadzieję na to, że poznam kogoś normalnego w prawdziwym świecie, bo na wszystkich patrzę tak, jakbym chciała ich zabić. Kto by podszedł do takiej osoby? To korzystam z takiego gówna. Okazuje się, że wszyscy wartościowi chłopacy zajęci są przez jakieś babsztyle, a mi zostali tylko właśnie zwyrolowie, studenci filozofii i starsi panowie.
Mimo to spotkałam się z paroma chłopakami. Było miło, ale już się więcej do siebie nie odezwaliśmy. Przy tym ostatnim, postanowiłam sobie, że będę mega urocza i słodka, ale jednak zachowam swój smutny dystans. Taka jestem. Czasem. Opłaciło się, bo na koniec uderzyliśmy w ślinę. W KOŃCU one!!!1 Szkoda, że tak krótko i musiałam go prosić 2 razy o powtórkę, ale to było silniejsze ode mnie. Zazwyczaj umiem się powstrzymać i trzymać wszystko w sobie, a potem wyżywać się tutaj, no ale ... hmmm nawet nie wiem jak to nazwać. Nie było to pożądanie. Ten chłopak też mi się jakoś bardzo nie spodobał. Taki starzec w młodym ciele. Jak zaczęliśmy rozmawiać to też nie zrobił na mnie dobrego wrażenia, ale czułam, że mu się podobam (wiadomo po czym poznałam H3H3H3H3). To pocisnęłam to mocniej. Po prostu chciałam więcej niż uścisku dłoni. Chyba rzeczywiście brakuje mi czułości/bliskości/ciepła drugiej osoby, raczej nie tej erotycznej ale takiej no, normalnej. Mam taki plan spotkać się z tym chłopakiem jeszcze kilka razy, może zaprosić go na film do siebie, żeby się raczej poprzytulać, bo seksu to nie.
Z drugiej zaś strony jest mi głupio, że tak o tym myślę i tak robię. Trochę jakbym była martwa w środku, ale jakbym była to nie chciałabym się przytulać, c'nie? Patrzę tylko na cel jaki osiągnę, nie na to, że mogłabym zranić ewentualne uczucia tego chłopaka. Ale czy on ma jakieś uczucia? Odniosłam wrażenie, że raczej spotyka się ze mną w wiadomym celu. Smutna prawda jest taka, że normalni ludzie już dawno są w związkach i je powoli legalizują, tylko ostały się same wyrzutki. Ale czy wśród tych wyrzutków nie może być kogoś, kto nie jest alkoholikiem, erotomanem, socjopatą, stetryczałym starcem albo kimś z problemami psychicznymi?
A i prawie bym zapomniała.
Siedzimy sobie w kawiarni, śmieję się za swojego żartu. A ten koleś mówi mi, że muszę być bardzo nieszczęśliwa. Czemu, pytam. Śmiejesz się, ale oczy dalej masz smutne.
To przykre, że już nie mam tyle siły by to wszystko trzymać w środku i teraz każdy może to zobaczyć. To przykre być tak nieszczęśliwym będąc tak młodym.
Subskrybuj:
Posty (Atom)